Διάβασα στο New Yorker ένα καταπληκτικό άρθρο για την κυκλοφορία διάσημων βιβλίων πετσοκομένων σε μέγεθος από μια νέα σειρά του βρετανικού οίκου Orion, για αναγνώστες χωρίς πολύ χρόνο. Ο συντάκτης, αναπάντεχα, δεν είναι εντελώς αντίθετος με την πρακτική: Εξετάζει διάφορες περιπτώσεις, όπως ο Μόμπι Ντικ του Μέλβιλ και το Paradise Lost του Μίλτον και κρίνει πως πράγματι, τα κομμάτια που έχουν κοπεί θα είχαν κοπεί από οποιονδήποτε φιλότιμο editor της εποχής μας -αλλά ότι έτσι τα βιβλία δεν γίνονται σε καμία περίπτωση καλύτερα, απλώς πιο ευανάγνωστα. Το συμπέρασμα είναι ότι έχει αλλάξει ο τρόπος που γράφουμε και διαβάζουμε σήμερα -και ότι αυτό δεν είναι μόνο κακό, αλλά ούτε και πάρα πολύ καλό.

28 Νοεμβρίου, 2007
Tags: 



Καθόλου σχόλια μέχρι τώρα
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια...
Συμπληρώστε την παρακατω φόρμα για να αποστείλετε ένα.
Σχολιάστε: