Bookworm.gr

To «Y: The Last Man», ένα από τα δημοφιλέστερα κόμιξ της εποχής, μόλις τελείωσε. Διάβασε εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του συγγραφέα Μπράιαν Κ. Βον που, εκτός από το «Υ» γράφει και κάποια επεισόδια του «Lost».

Ο διάσημος κωμικός έβγαλε πρόσφατα την αυτοβιογραφία του, και είναι καλή. Εδώ ένα απόσπασμα από άρθρο του στο Smithsonian, όπου εξηγεί πώς ανακάλυψε μια νέα μορφή αστείου:

In a college psychology class, I had read a treatise on comedy explaining that a laugh was formed when the storyteller created tension, then, with the punch line, released it. I didn’t quite get this concept, nor do I still, but it stayed with me and eventually sparked my second wave of insights. With conventional joke telling, there’s a moment when the comedian delivers the punch line, and the audience knows it’s the punch line, and their response ranges from polite to uproarious. What bothered me about this formula was the nature of the laugh it inspired, a vocal acknowledgment that a joke had been told, like automatic applause at the end of a song.

A skillful comedian could coax a laugh with tiny indicators such as a vocal tic (Bob Hope’s «But I wanna tell ya») or even a slight body shift. Jack E. Leonard used to punctuate jokes by slapping his stomach with his hand. One night, watching him on «The Tonight Show,» I noticed that several of his punch lines had been unintelligible, and the audience had actually laughed at nothing but the cue of his hand slap.

These notions stayed with me until they formed an idea that revolutionized my comic direction: What if there were no punch lines? What if there were no indicators? What if I created tension and never released it? What if I headed for a climax, but all I delivered was an anticlimax? What would the audience do with all that tension? Theoretically, it would have to come out sometime. But if I kept denying them the formality of a punch line, the audience would eventually pick their own place to laugh, essentially out of desperation. This type of laugh seemed stronger to me, as they would be laughing at something they chose, rather than being told exactly when to laugh.

Η Τζόουν Μπρέιντι, μια Αγγλίδα συγγραφέας βιβλίων μυστηρίου, έκανε μήνυση στο εργοστάσιο παπουτσιών που βρισκόταν δίπλα στο σπίτι της γιατί, κατά τη γνώμη της, οι αναθυμιάσεις από το εργοστάσιο ήταν που την έκαναν να γράφει φτηνά θρίλερ και αστυνομικά βιβλία, αντί για υψηλή λογοτεχνία.

Και κέρδισε. 113 χιλιάδες λίρες. Έχει πολύ ενδιαφέρον το σκεπτικό της αγωγής της. Διάβασέ το προσεκτικά.

Να μια πολύ καλή ιδέα: Νεαρός μέτρησε τα αγαπημένα βιβλία φοιτητών και, ανάλογα με τα αποτελέσματα των εξετάσεών τους τα ταξινόμησε ανάλογα με το πόσο «έξυπνοι» είναι οι αναγνώστες τους. Το αποτέλεσμα είναι ένα πολύ ενδιαφέρον γράφημα που χαρακτηρίζει γνωστά βιβλία ανάλογα με τη «νοημοσύνη» του αναγνωστικού τους κοινού. Οι αναγνώστες της Βίβλου και του «Το Πορφυρό Χρώμα», ας πούμε, δεν είναι και πολύ έξυπνοι. Αντίθετα, πολύ καλά τα πάνε οι αναγνώστες της «Λολίτας», του «100 Χρόνια Μοναξιάς» και του Catch-22. Υπάρχουν και εκπλήξεις στο γράφημα: Οι αναγνώστες του «Αλχημιστή», ας πούμε, κατατάσσονται στους έξυπνους (!) ενώ στους χαζούληδες κατατάσσονται οι αναγνώστες του «Φαρενάιτ 451″ του Ρέι Μπράντμπερι.

Πάτα το thumbnail για να δεις το πλήρες γράφημα.

Από τον Καστανιώτη
Ντάνιελ Κέλμαν: Εγώ και ο Καμίνσκι

Το Οξύ έφτιαξε ένα ολοκαίνουριο site για το βιβλίο μου! Μπορείς να βρεις διάφορες πληροφορίες και trivia εκεί, και ένα μικρό παιχνίδι που σου δίνει τη δυνατότητα να το κερδίσεις. Δοκίμασε!

Διάβασε εδώ την επιστολή του συγγραφέα που εξηγεί γιατί στηρίζει τον μαύρο γερουσιαστή απ’ το Ιλινόι για την προεδρία της χώρας του.

Ο Μάικλ Σάμπον έχει γράψει ένα σωρό βιβλία, από τα οποία έχω διαβάσει τρία, και έχω αφήσει στη μέση άλλα δύο.
Εξαιρετικό είναι αυτό: The Amazing Adventures of Kavalier & Clay(κυκλοφορεί και στα ελληνικά)
Πολύ καλό είναι αυτό:Wonder Boys: A Novel (έχει γίνει και ταινία)
Μέτριο προς κακό είναι αυτό: The Final Solution: A Story of Detection (P.S.)
Έχω αφήσει στη μέση αυτά: The Yiddish Policemen’s Union: A Novel και Gentlemen of the Road: A Tale of Adventure

Είναι χωρίς αμφιβολία το ντεμπούτο του 38χρονου Αμερικανού Τσαρλς Μποκ. Ονομάζεται «Beautiful Children» και διαδραματίζεται στο Λας Βέγκας. Συνήθως περιμένω να καταλαγιάσει το hype και μετά παίρνω ένα από αυτά τα «πολυσυζητημένα καινούρια βιβλία» (μια φορά που δεν το έκανα και το μετάνιωσα: «Then We Came to The End«, του Τζόσουα Φέρις – μια φορά που το έκανα και δεν το μετάνιωσα: «Absurdistan» του Γκάρι Στάινγκαρτ), αλλά τώρα υπάρχει κι ένας άλλος λόγος που ανυπομονώ να το διαβάσω αυτό: Πριν από ένα μήνα επέστρεψα από το Λας Βέγκας και, όπως καταλαβαίνεις, ανυπομονώ να καταναλώσω ντόπια κουλτούρα.

Διάβασε τις εκθειαστικές κριτικές του Beautiful Children στους New York Times και στο NYT Book Review. Και πάτα πάνω στο εξωφυλλάκι για να το τσιμπήσεις από το Amazon.

Όσο περνούν τα χρόνια η ανθρωπότητα διαβάζει όλο και λιγότερο -όχι μόνο βιβλία, αλλά και εφημερίδες, και περιοδικά. Στο καταπληκτικό άρθρο του New Yorker μαθαίνεις τα απαραίτητα στοιχεία, τις πιθανές συνέπειες, και την επίδραση της γλώσσας, του ίδιου του αλφαβήτου, στην ανάπτυξη της ανθρώπινης διανόησης. Να τι γράφει για την σημασία της ανάπτυξης της Ελληνικής γλώσσας:

Complex scripts like Sumerian and Egyptian were written only by scribal élites. A major breakthrough occurred around 750 B.C.E., when the Greeks, borrowing characters from a Semitic language, perhaps Phoenician, developed a writing system that had just twenty-four letters. There had been scripts with a limited number of characters before, as there had been consonants and even occasionally vowels, but the Greek alphabet was the first whose letters recorded every significant sound element in a spoken language in a one-to-one correspondence, give or take a few diphthongs. In ancient Greek, if you knew how to pronounce a word, you knew how to spell it, and you could sound out almost any word you saw, even if you’d never heard it before. Children learned to read and write Greek in about three years, somewhat faster than modern children learn English, whose alphabet is more ambiguous. The ease democratized literacy; the ability to read and write spread to citizens who didn’t specialize in it. The classicist Eric A. Havelock believed that the alphabet changed “the character of the Greek consciousness.”

Ο Νιλ Γκέιμαν μπορεί να είναι διάσημος για το Sandman, αλλά έχει γράψει και μερικά μυθιστορήματα και κάμποσα διηγήματα. Τώρα, με αφορμή της συμπλήρωση των 7ων (!) γενεθλίων του blog του, συμφώνησε με τον εκδότη του να χαρίσει για ένα μήνα ένα από τα βιβλία του στο Ίντερνετ. Θα μπορείς δηλαδή να μπεις στο site του Harper Collins και να το κατεβάσεις, τσάμπα. Το καλύτερο: Το ποιο βιβλίο θα προσφερθεί τσάμπα θα το διαλέξεις εσύ, ψηφίζοντας στο blog του. Έχω διαβάσει το Coraline και έχω ακούσει το Anansi Boys σε audiobook σε κάτι ατέλειωτες σκοπιές, και δεν σου προτείνω κανένα από τα δύο. Εγώ ψήφισα το πιο διάσημο American Gods.