“I would write ads for deodorants or labels for catsup bottles, if I had to,” he told The Paris Review in 1967. “The miracle of turning inklings into thoughts and thoughts into words and words into metal and print and ink never palls for me.”
Χίλια! Ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε εκατό. Η καλή εφημερίδα ξεκίνησε μια σειρά από αφιερώματα σε βιβλία διαφόρων κατηγοριών, αυτά που «πρέπει να διαβάσεις οπωσδήποτε» -και, κοίτα να δεις, είναι χίλια! Αναρωτιέμαι αν θα υπάρξει ποτέ ένας άνθρωπος στον κόσμο που να έχει διαβάσει όλα. Αυτοί πιστεύουν ότι είναι εφικτό.
Μια θαυμάσια συλλογή με 248 αυθεντικές ηχογραφήσεις -μερικές των ίδιων των ποιητών. Η εικόνα στα βίντεο έχει προκύψει από επεξεργασία των φωτογραφιών των ποιητών, ώστε να μοιάζουν σαν να απαγγέλουν. Είναι λίγο τρομακτικό. Να το «Κοράκι» του Έντγκαρ Άλαν Πόε (όχι, δεν διαβάζει ο ίδιος).
Το bookd έχει προτάσεις βιβλίων σε 140 χαρακτήρες, στο γνώριμο στυλ του twitter. Μπορεί να συνεισφέρει οποιοσδήποτε! Μετά σκέφτομαι ότι θα ήταν ωραίο να είχα χρόνο να στήσω κάτι τέτοιο στα Ελληνικά, μετά φαντάζομαι τι θα έβλεπα γραμμένο εκεί μέσα, και μετά νιώθω λιγότερο λυπημένος που δεν έχω.
Σε πρώτη ανάγνωση μοιάζουν άλλα-αντί-άλλων, από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα. Αλλά σκέψου το λίγο: Το να διαλέγεις τα «καλύτερα βιβλία όλων των εποχών» είναι από μόνο του μια δύσκολη και μπελαλίδικη διαδικασία. Τί σημαίνει «καλύτερα», ας πούμε; Αυτά που διασκέδασες και απόλαυσες πιο πολύ; Αυτά που αναγνωρίζεις ως λογοτεχνικά επιτεύγματα αλλά σου έβγαλαν την Παναγία μέχρι να τα τελειώσεις; Είναι μπλέξιμο -κι ακόμα περισσότερο αν είσαι ο ίδιος συγγραφέας και η λίστα σου θα δημοσιευτεί κι έχεις ένα λογοτεχνικό τουπέ να καλλιεργήσεις. Δες ένα σωρό τέτοιες λίστες εδώ.
Ήθελα εδώ και καιρό να ψωνίσω το McSweeney’s Quarterly Concern, το τετραμηνιαίο «περιοδικό» του πολυπράγμονα Ντέιβ Έγκερς, η πρόσφατη πτώση της λίρας διευκόλυνε την κατάσταση και επιτέλους το πήρα. Το «περιοδικό» το γράφω σε εισαγωγικά γιατί πρόκειται για μια εντελώς αλλόκοτη και πειραματική έκδοση. Πρόκειται στην ουσία για λογοτεχνικό έντυπο, με διηγήματα γνωστών και άγνωστων συγγραφέων, κάθε τεύχος της οποίας είναι εντελώς διαφορετικό από το προηγούμενο. Αυτό που πήρα, για παράδειγμα, το τεύχος 28, αποτελείται από ένα «κουτί» τυλιγμένο με διάφανη ζελατίνα. Μέσα στο κουτί υπάρχουν οκτώ βιβλιαράκια με σκληρό εξώφυλλο:
Κάθε βιβλιαράκι έχει κι ένα μικρό παραμύθι γραμμένο από ένα γνωστό συγγραφέα (αυτό είναι το θέμα του τεύχους, οι μύθοι και τα παραμύθια) με σκιτσάκια.
Στο πίσω μέρος κάθε βιβλιαράκι έχει μια εικόνα, μέρος ενός ζωγραφικού πίνακα. Τοποθετημένα δίπλα-δίπλα στο κουτί ανά τέσσερα, τα οπισθόφυλλα δημιουργούν δύο πίνακες:
Το όλο μοιάζει περισσότερο με έργο τέχνης παρά με περιοδικό ή τυπική έκδοση. Διαβάζεται μέσα σε λίγα λεπτά (τα παραμυθάκια είναι πολύ μικρά), αλλά είναι κάτι που θέλεις να το δείχνεις, όχι να το πάρεις μαζί σου στο κρεβάτι. Είναι σαν κάποιοι τρελά δημιουργικοί τύποι να κάθισαν γύρω από ένα τραπέζι και να σκέφτηκαν: «Τι περίεργο μπορούμε να κάνουμε με την εκτυπωτική τεχνολογία;» Και μετά να το έκαναν.
Όχι όλα ακριβώς, αλλά το «The Book Cover Archive» έχει 839 εξώφυλλα (μέχρι τώρα), απλωμένα σε thumbnails για να τα βλέπεις, ένα πολύ χρήσιμο reference για designers, illustrators και βιβλιολάτρες.
30 Ιανουαρίου, 2009 
Σχόλια: 
Tags: 
