Bookworm.gr

To F*** My Life και το This Is Why You’re Fat θα γίνουν βιβλία. Μην ρωτάς το πώς (ή το γιατί).

Θυμήσου κι ένα άλλο.

Τρεις από  δαύτες, πολύ ενδιαφέρουσες, από τους New York Times:

Τα 10 καλύτερα δεύτερα βιβλία συγγραφεων
10 καταραμένα δεύτερα βιβλία
10 συγγραφείς με μόνο ένα καλό βιβλίο

via boingboing

Βρετανός ακαδημαϊκός υποστηρίζει πως ανακάλυψε όχι ένα, όχι δύο, αλλά έξι έργα του βάρδου: Ένα ποίημα, ένα σονέτο,  μια κωμωδία και δυο τραγωδίες που χρονολογούνται πριν από τον «Ερρίκο τον 6ο». Δεδομένου ότι δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι τα ήδη γνωστά είναι όλα έργα του Σέξπιρ, ή ότι υπήρξε πράγματι ως ιστορικό πρόσωπο, βρίσκω τη βεβαιότητα του ακαδημαϊκού αλλόκοτη.

Όσο αλλόκοτη είναι η ομοιότητα του πορτρέτου που ήρθε στη δημοσιότητα πρόσφατα με τον Τζόζεφ Φάινς:

Αν περάσεις από Νέα Υόρκη, να ένα θαυμάσιο tour που μπορείς να κάνεις, χαρτογραφημένο και με πλήρεις οδηγίες και επεξηγήσεις. Η βόλτα περιλαμβάνει και το The Strand, για το οποίο σου ‘χω ξαναγράψει.

Από το ίδιο site: Ο παγκόσμιος άτλας των βιβλιοπωλείων!

Η δουλειά του Μπράιαν Ντέτμερ είναι απίστευτη.

Θυμήσου κάτι παρόμοιο.

Πολύ καλό: Vintage Kid’s Books My Kid Loves

Στο όχι πολύ μακρινό μέλλον τα χειρόγραφα θα μοιάζουν με ιερογλυφικά στους ανθρώπους. Δεν μου μοιάζει καθόλου απίθανο -και δεν είναι και ιδιαίτερα κακό, εδώ που τα λέμε. Το υποστηρίζει μια κυρία εδώ.

Writer Kitty Burns Florey says the art of handwriting is declining so fast that ordinary, joined-up script may become as hard to read as a medieval manuscript.

«When your great-great-grandchildren find that letter of yours in the attic, they’ll have to take it to a specialist, an old guy at the library who would decipher the strange symbols for them,» says Ms Florey, author of the newly-published Script and Scribble: The Rise and Fall of Handwriting.

She argues that children – if not this generation then one soon to come – may grow up using only a crude form of printing for the rare occasions in life they need to communicate by pen.

Παρεμπιπτόντως, δυσκολεύομαι να θυμηθώ πότε έγραψα τελευταία φορά περισσότερες από δυο προτάσεις οπουδήποτε με το χέρι. Πρέπει να έχουν περάσει χρόνια.

Χρησιμοποιεί ένα πρόγραμμα του 1952, και τα αποτελέσματά του είναι αστεία, αλλά δεδομένου ότι η ποίηση είναι προσεκτικά επιλεγμένες αλληλουχίες  σχετικών μεταξύ τους λέξεων, δεν απέχει πολύ ο καιρός που ένας υπολογιστής με όλη την ποίηση της ιστορίας καταχωρημένη στη μνήμη του θα φτιάχνει με συνέπεια αξιοπρεπή τσιτάτα.

Έχω την εντύπωση ότι κάτι τέτοιο γίνεται ήδη με τα σενάρια τηλεοπτικών σειρών.

Από τον Κέδρο
Σβεν Χάσελ: Ο Στρατηγός των ΕΣ-ΕΣ

Από τις Bell
John Katzenbach: Ο Λάθος Άνθρωπος
Dean Koontz: 60 Ώρες
John LeCarre: Απόλυτοι Φίλοι

Από την Ωκεανίδα
Τσέλσι Κέιν: Φονικό Πάθος

Ήταν μεσοτελειωμένο (όλοι οι συγγραφείς πεθαίνουν με ένα μισοτελειωμένο βιβλίο -σχεδόν εξ’ ορισμού), θα λέγεται «The Pale King» και θα κυκλοφορήσει το 2010. Φυσικά το New Yorker είχε απόσπασμα.

It was a big older fellow with a seamed face and picket teeth. He wasn’t from any Tingle that Lane Dean had ever observed from his own. The man had on a headlamp with a tan cotton band, like some dentists wore, and a type of thick black marker in his breast pocket. He smelled of hair oil and some kind of food. He had part of his bottom on the edge of Lane’s desk and was cleaning under his thumbnail with a straightened-out paper clip and speaking softly. You could see an undershirt under his shirt; he wore no tie. He kept moving his upper body around in a slight kind of shape or circle, and the movements left a little bit of a visual trail. None of the wigglers in either adjoining row were paying attention to him. Dean checked the little face in the photo to make sure he wasn’t still dreaming.