Bookworm.gr

Πολύ καλό: Vintage Kid’s Books My Kid Loves

Στο όχι πολύ μακρινό μέλλον τα χειρόγραφα θα μοιάζουν με ιερογλυφικά στους ανθρώπους. Δεν μου μοιάζει καθόλου απίθανο -και δεν είναι και ιδιαίτερα κακό, εδώ που τα λέμε. Το υποστηρίζει μια κυρία εδώ.

Writer Kitty Burns Florey says the art of handwriting is declining so fast that ordinary, joined-up script may become as hard to read as a medieval manuscript.

«When your great-great-grandchildren find that letter of yours in the attic, they’ll have to take it to a specialist, an old guy at the library who would decipher the strange symbols for them,» says Ms Florey, author of the newly-published Script and Scribble: The Rise and Fall of Handwriting.

She argues that children – if not this generation then one soon to come – may grow up using only a crude form of printing for the rare occasions in life they need to communicate by pen.

Παρεμπιπτόντως, δυσκολεύομαι να θυμηθώ πότε έγραψα τελευταία φορά περισσότερες από δυο προτάσεις οπουδήποτε με το χέρι. Πρέπει να έχουν περάσει χρόνια.

Χρησιμοποιεί ένα πρόγραμμα του 1952, και τα αποτελέσματά του είναι αστεία, αλλά δεδομένου ότι η ποίηση είναι προσεκτικά επιλεγμένες αλληλουχίες  σχετικών μεταξύ τους λέξεων, δεν απέχει πολύ ο καιρός που ένας υπολογιστής με όλη την ποίηση της ιστορίας καταχωρημένη στη μνήμη του θα φτιάχνει με συνέπεια αξιοπρεπή τσιτάτα.

Έχω την εντύπωση ότι κάτι τέτοιο γίνεται ήδη με τα σενάρια τηλεοπτικών σειρών.

Από τον Κέδρο
Σβεν Χάσελ: Ο Στρατηγός των ΕΣ-ΕΣ

Από τις Bell
John Katzenbach: Ο Λάθος Άνθρωπος
Dean Koontz: 60 Ώρες
John LeCarre: Απόλυτοι Φίλοι

Από την Ωκεανίδα
Τσέλσι Κέιν: Φονικό Πάθος

Ήταν μεσοτελειωμένο (όλοι οι συγγραφείς πεθαίνουν με ένα μισοτελειωμένο βιβλίο -σχεδόν εξ’ ορισμού), θα λέγεται «The Pale King» και θα κυκλοφορήσει το 2010. Φυσικά το New Yorker είχε απόσπασμα.

It was a big older fellow with a seamed face and picket teeth. He wasn’t from any Tingle that Lane Dean had ever observed from his own. The man had on a headlamp with a tan cotton band, like some dentists wore, and a type of thick black marker in his breast pocket. He smelled of hair oil and some kind of food. He had part of his bottom on the edge of Lane’s desk and was cleaning under his thumbnail with a straightened-out paper clip and speaking softly. You could see an undershirt under his shirt; he wore no tie. He kept moving his upper body around in a slight kind of shape or circle, and the movements left a little bit of a visual trail. None of the wigglers in either adjoining row were paying attention to him. Dean checked the little face in the photo to make sure he wasn’t still dreaming.