Bookworm.gr

Σπάνια διαβάζω τα διηγήματα στον New Yorker (είναι συνήθως βαρετά), αλλά τις προάλλες έκανα μιαν εξαίρεση: Τζοναθαν Λέθεμ! Επιστημονική φαντασία!

Το Lostronauts λέει την ιστορία ενός πληρώματος διαστημικού σταθμού που είναι παγιδευμένοι σε τροχιά, ανήμποροι να επιστρέψουν. Η ιστορία είναι γραμμένη με τη μορφή επιστολών που στέλνει η μοναδική γυναίκα στο σταθμό στον αγαπημένο της κάτω στη Γη. Όχι τέλειο, αλλά όχι κι άσχημο.

We’re soaring atoms, Chase, that’s what orbit consists of, the inhuman hastening of infinitesimal specklike bodies through an awesome indifferent void, yet in our cramped homely craft, its rooms named to evoke childhood comforts, with our blobs of toothpaste drifting between our brushes and the mirror, our farts and halitosis filling the chambers with odor, we’ve defaulted to an illusion of substance. Inside Northern Lights, we’ve managed to kid ourselves that we exist, that we’re curvaceous or lumpy or angular, bristling with hair and snot, taking up a certain amount of room, and that space and time have generously accorded a margin in which we’re invited to operate these sizable greedy bodies of ours, a margin in which to dwell, to hang out and live our pale stinky stories. The space walk destroyed all that.