Bookworm.gr

3 Σχόλια μέχρι τώρα

• 1 Σοφία // 5 Μαΐου, 2009 στις 11:02

  Από την κριτική, μου φαίνεται αρκετά παρόμοιο με ένα άλλο βιβλίο που διάβασα πρόσφατα, Τα κοινόχρηστα της Κωνσταντίνας Τασσοπούλου, που κι αυτή αν δεν κάνω λάθος είναι νεαρή και πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας.

• 2 Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά // 4 Αυγούστου, 2009 στις 13:01

  Στο βιβλίο της Κάλλιας Παπαδάκη
  «Ο ήχος του ακάλυπτου»,
  ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ,πού έχει φτάσει ο κόσμος, μέσα από μια τεχνική γραφής που δεν μπαίνει εύκολα σε καλούπια ,που δεν συμβιβάζεται με τον καθωσπρεπισμό και τον ευπρεπισμό του λόγου, μόνο και μόνο για να αποδώσει -ως ένα σημείο- την πραγματικότητα, αυτήν όπου οι ανθρώπινες σχέσεις εξαντλούνται στο ψέμα, στην απάτη, στην ανωνυμία.
  Μια αρνητική οπτική απέναντι στον κόσμο που εμείς παραδίδουμε στους νεότερους, που στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας ανεχόμαστε ο ένας τον άλλον γιατί « είμαστε όλοι απατεώνες.»
  Η συγγραφέας έχει ζήσει κάποιο χρονικό διάστημα στη Βοστώνη και αυτό γίνεται φανερό από την καταγραφή συμβάντων, όπου γίνεται μία ηθελημένη προσπάθεια παρουσίασης όλων εκείνων των ανάλγητων φθοροποιών δυνάμεων οι οποίες φαίνεται να μην αφορούν μόνο στην Ελλάδα και οι οποίες ταλανίζουν τον κόσμο τον ακάλυπτο πλέον στα συναισθήματά του!
  Η ματιά της Κάλλιας Παπαδάκη είναι διεισδυτική και ως τέτοια δε θα μπορούσε να αφήσει απ ’έξω το κοινωνικό γίγνεσθαι που μάλλον τη θυμώνει, εφόσον η ζωή είναι άδεια ,οι ανθρώπινες σχέσεις μη ποιοτικές, κακές θα λέγαμε, και ο άνθρωπος ως μονάδα αλλά και ως σύνολο παραμένει εκτεθειμένος σ’ ένα μόνιμο κίνδυνο ,που δεν τον αφήνει να διαβιώσει αλλά αντιπαλεύει το κακό για επιβίωση.
  Οι άνθρωποι στοιβάζονται σε πολυκατοικίες και από εκεί αρχίζει το δράμα ,εκεί η υποτιθέμενη ταινία μικρού μήκους μπορεί να γίνει μεγάλη, ατέλειωτη με μοναδικό σκηνικό τον ακάλυπτο και το ακάλυπτο που οδηγεί στον κίνδυνο.
  Ο ανελεύθερος θα προσπαθήσει να βρει διέξοδο αλλά τα γρανάζια μιας πολυπολιτισμικής πλην όμως δυναστικής κοινωνίας ,τον συντρίβουν.
  Αν λάβουμε υπόψη μας ότι η λογοτεχνία ενέχει επικοινωνία κι αν σκεφτούμε πόση προχειρότητα υπάρχει και πόσο αποσπασματικά λειτουργούμε, τότε τα ίδια τα κεφάλαια του βιβλίου, ο τρόπος παρουσίασης των προσώπων, απρόσωπων και μη ,εκεί κατατείνει..
  Μας κεντρίζει και μας πονά η καταγραφή εικόνων που επιμελώς κρύβονται στο σκοτάδι με άκρα μυστικότητα για να αποδειχθούν μπούμερανγκ στη συνέχεια γιατί όταν σωπαίνεις γίνεσαι συνένοχος ή γιατί η ένοχη σιωπή οδηγεί σε στερεοτυπικές καταστάσεις ,σε συγκεκριμένες ρουτινιάρικες κινήσεις ,και τελικά σε αδιέξοδο από το οποίο δύσκολα θα βγούμε.
  Ο αναγνώστης στο τέλος διερωτάται Πού είναι η πολιτεία, λειτουργούν οι θεσμοί ,αν ναι τότε όλα αυτά που πικρόχολα καταγράφει ποιος τα επιτρέπει, αν όχι, πότε θα απαλλαγούμε από την ιδιοτέλεια, πότε θα μπορέσουμε να ζήσουμε καλυμμένοι άρα ελεύθεροι, ανεξάρτητοι, δημιουργικοί έστω και κάτω από τον ίδιο ακάλυπτο
  Έμμεσα, η συγγραφέας προσπαθεί να βάλει τάξη στα διαπιστωμένα-κακώς κείμενα, και αυτή της η προσπάθεια -εμένα τουλάχιστον- μου λέει ότι δεν διοχετεύτηκε όλη σ’ αυτό το βιβλίο, άρα θα έχει συνέχεια σ’ ένα δεύτερο βιβλίο .
  Θα περιμένουμε..

  Άννα Δεληγιάννη –Τσιουλπά
  Αλεξανδρούπολη

• 3 Stylianos // 27 Δεκεμβρίου, 2009 στις 23:02

  Και εγώ τα τελευταία χρόνια όταν επιχειρώ να διαβάσω ένα ελληνικό βιβλίο το έχω παρατήσει. Στο πειρασμό αυτό μπήκα και με το βιβλίο της Κάλλιας Παπαδάκη στο δεύτερο διήγημά της. Δεν το έκανα και μάλλον σωστά έπραξα. Η συγγραφέας μερικές φορές καταπιανόμενη με πράγματα που γνωρίζει δημιουργεί πολύ απολαυστικές καταστάσεις. Άλλες φορές πάλι ειδικά στο δεύτερο διήγημα δημιουργεί καταστάσεις, σχέσεις κλπ., που είτε έχουν αλλάξει, είτε η πρόσληψή τους και η περιγραφή χωλαίνει. Π.χ. η δήλωση της κουτσομπόλας στα κανάλια ότι ο αποτυχημένος συγγραφέας Στράτος είναι πιθανός δολοφόνος.
  Σε κάθε περίπτωση φαίνεται ότι η συγγραφέας διαθέτει λογοτεχνικά υλικά που μπορεί να τα αξιοποιήσει..

Σχολιάστε: