Έχω μια τρομερή ανυπομονησία για τα σχόλια από κάτω.
Θυμήσου: Η Λένα Μαντά είναι όπως τη φανταζόσουν.
Βίντεο: Η Χρύσα Δημουλίδου Είναι Ο Θηλυκός Καζαντζάκης
16 Ιουνίου, 2009
Tags: συγγραφείς · συνέντευξη
51 Σχόλια μέχρι τώρα
1 Ιφιμέδεια // 16 Ιουνίου, 2009 στις 12:55
Η Βάνα είναι η ιδεώδης πρωταγωνίστρια για τις μεταφορές των βιβλίων της Χ.Δ. σε τιβί ή κινηματογράφο.
Λυπάμαι, δεν άντεξα να δω όλη τη συνέντευξη (10 λεπτά, έλεος που να βρεθούν).
Όσο για την Χ.Δ. ας εξομολογηθώ ότι έχω κι εγώ διαβάσει τα Δάκρυα του Θεού (και ναι, ήταν όπως το περίμενα).
Ας μην την ονομάσουμε θηλυκό Καζαντζάκη, καλύτερα ελληνίδα Barbara Cartland.
2 enteka // 17 Ιουνίου, 2009 στις 00:08
Ιφιμέδεια, δεν έχει σχέση με το γράψιμο απαραίτητα ο χαρακτηρισμός του τίτλου, αλλά με την ασυμβίβαστη ζωή της και τη στάση της απέναντι στην εκκλησία… Ας έβλεπες το βίντεο…
3 Marquise // 29 Ιουνίου, 2009 στις 13:01
Χρυσηίδα βρε παιδιά, όχι Χρύσα
το πόσα βιβλία της είδα σε παραλίες μεχρι στιγμής, δεν λέγεται. Ήρθε και ζει ανάμεσά μας, ένα πράγμα.
4 ΧΡΥΣΗΙΔΑ // 19 Σεπτεμβρίου, 2009 στις 15:01
ENA PRAGMA MA TI PRAGMA?
OXI AGAPHTH IFIMEDEIA[ KRIMA STO ONOMA] BARBARA EGV DEN EIMAI. KAMMIA APOLYTWS SXESH. OYTE KAI KAZANTZAKHS.OYTE KAI PRAGMA. KI OPOIOS BREI TI EIMAI KERDIZEI MIA BANANA APO AYTES DEN DINOYN SE XIBATZIDES…POU EINAI MIMITIKA ONTA…
AYTA
ME AGAPH
CHRYSIIDA DIMOULIDOU NAI H SYGGRAFEAS..
5 ΧΡΥΣΗΙΔΑ // 19 Σεπτεμβρίου, 2009 στις 15:09
AN »H SOUITA STON PARADEISO» EINAI BARBARA, TOTE EGW EIMAI H BARBIE DOOL….
THN AGAPH MOY STON 11.
CHRYSIIDA KAI PALI…
6 ΕΛΣΑ // 19 Σεπτεμβρίου, 2009 στις 15:43
Kouklara!Makari na vgei se shrial ta dakrua tou Theou!!!
7 Μελίτη // 19 Σεπτεμβρίου, 2009 στις 16:05
Λυπάμαι πραγματικά που το νοητικό επίπεδο κάποιον είναι τόσο επιφανειακό που δεν μπορεί να συλλάβει βαθύτερα νοήματα όταν διαβάζει και προφανώς δε μπορεί και στην καθημερινότητα του. Καλύτερα λοιπόν να ασχοληθούν με την Barbara Cartland που τόσο καλά γνωρίζουν και ας αφήσουν τον Καζαντζάκη και τη Δημουλίδου ήσυχη, ή όποιον άλλο συγγραφέα που δεν έχουν τη δυνατότητα να κατανοήσει ο νους τους… Και μακάρι να ζούσε πραγματικά ανάμεσα μας, σε όλους τους ανθρώπους αντιλήψεις όπως της ΧΡΥΣΗΙΔΑΣ. Πολλά θα ήταν διαφορετικά προς το καλύτερο…
8 maria // 19 Σεπτεμβρίου, 2009 στις 22:36
Melith sumfwnw apoluta mazi sou.
9 iordanis // 20 Σεπτεμβρίου, 2009 στις 11:24
to «ena pragma» pou grapsane parapano den htan xaraktirismos gia sena xrysiida, alla as to onomasoume mias kai den eimaste filologoi «akolouthitikos syndesmos». H synexeia sto facebook.
10 angela panigiri // 21 Σεπτεμβρίου, 2009 στις 21:20
Απιστευτα ανθρωπινη,αληθινη οπως σας περιμενα.Μετα το θαυμασμο μου για ολα σας τα βιβλια σας θαυμαζω και για το ζωντανο σας λογο.Συμφωνω απολυτα και για το διαχωρισμο εκκλησιας-Χριστου.Ποσο ωραια και καλα μιλησατε.
11 Miranta // 20 Απριλίου, 2010 στις 21:35
THE DUMB AND THE DUMBER!!!
12 ΠΑΥΛΟΣ Κ // 27 Απριλίου, 2010 στις 13:08
Από τον Καζαντζάκη στην καψούρα της αεροσυνοδού και από τον Επίκουρο στο 14ωρο εργασίας: Τόση διανόηση ξεροσφύρι δεν ξέρω αν θα την αντέξω!
13 maxin // 28 Μαΐου, 2010 στις 23:59
ΧΡΥΣΗΙΔΑ
ENA PRAGMA MA TI PRAGMA?
OXI AGAPHTH IFIMEDEIA[ KRIMA STO ONOMA] BARBARA EGV DEN EIMAI. KAMMIA APOLYTWS SXESH. OYTE KAI KAZANTZAKHS.OYTE KAI PRAGMA. KI OPOIOS BREI TI EIMAI KERDIZEI MIA BANANA APO AYTES DEN DINOYN SE XIBATZIDES…POU EINAI MIMITIKA ONTA…
Ακριβώς το είδος του σχολίου που φανταζόμουν. Θα περίμενα βέβαια κάτι πιο ευφάνταστο, πνευματώδες, με σωστή στίξη και σωστό νόημα (βλ. προτελευταία σειρά), αλλά μάλλον αυτό που εισπράξαμε, σε greeklish, είναι το καλύτερο που μπορούσε να μας δώσει η κυρία Χρύσα Δημουλίδου.
Η Dame Barbara Cartland, η σύγκριση με την οποία την ενόχλησε τόσο, θα ήταν σε θέση να κάνει κάποιο καυστικό σχόλιο, διατηρώντας ταυτόχρονα το επίπεδο, όπως οφείλει κάθε δημιουργός, όταν δέχεται κριτική. Όσο για τον Καζαντζάκη, δε νομίζω ότι χωράει καμία σύγκριση, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά απλά και μόνο γιατί ο άνθρωπος εκτός από σοφός ήταν και ταπεινός. Μήπως έπρεπε να γράψω «tapeinos» για να το καταλάβετε καλύτερα, αγαπητή Χρύσα;
14 THE READER // 9 Ιουνίου, 2010 στις 20:36
Καταρχήν, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι η κυρία Δημουλίδου απαντάει στα σχόλια που γίνονται. Είναι άξιο αναφοράς και επιβράβευσης. Λυπήθηκα πολύ που αντέδρασε στην κριτική των σχολιαστών με αυτόν τον τρόπο καθώς κάθε κριτική κρύβει μέσα της μία αλήθεια που πρέπει να εισακουστεί.
Επίσης, θα ήθελα να αναφέρω ότι η σύγκριση με τον Καζαντζάκη είναι τουλάχιστον ατυχής σε όλα τα επίπεδα. ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ και εύχομαι ολόψυχα να μην έγινε σκοπίμως.
Δυστυχώς, η συγκεκριμένη συνέντευξη, για εμένα τουλάχιστον, έβγαλε λογοτεχνική νικήτρια την κα Βάνα Μπάρμπα και η στάση της απέναντι στις ναρκισσιστικές εκφάνσεις της Κας Δημουλίδου ήταν αξιοθαύμαστη.
Αυτό το σχόλιο με τα μιμητικά όντα θα ήθελα να το επεκτείνει από την πλευρά της λίγο περισσότερο διότι τυχαίνει να είμαι Ελληνο-Βρετανός και γνωρίζω αρκετά από ξενόγλωσση λογοτεχνία και ίσως η λέξη-κλειδί για την ίδια να είναι η απομίμηση.
15 ακροατής // 7 Ιουλίου, 2010 στις 16:01
Αφού είδα τη συνέντευξη και διάβασα τα σχόλια πρέπει να πώ ότι η αναφορά στον Νίκο Καζαντζάκη έγινε μόνο για τις θρησκευτικές αντιλήψεις της κ.Δημουλίδου γιάυτό ας μην αναφερόμαστε στη συγγραφική της ικανότητα και στο τι μηνύματα περνάνε τα βιβλία της. Και εγώ εχω διαβάσει βιβλία της και ήταν πραγματικά υπέροχα, όμως δεν νομίζω ότι πρέπει να απαντάμε με σαρκαστικά σχόλια σε όσους δεν τους άρεσαν τα βιβλία ή εξέλαβαν κάτι διαφορετικό απο αυτά, γιατί στο κάτω κάτω ο καθένας αντιλαμβάνεται τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο, αφού κανένας δεν σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο. Αν κάποιος δεν εκτίμησε ένα βιβλίο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να εκφράσει την άποψη του και βέβαια όλοι οι συγγραφείς πρέπει να μάθουν να δέχονται αρνητικές κριτικές…
16 αναγνωστης // 9 Ιουλίου, 2010 στις 10:19
Δυστυχώς το επίπεδο το συγγραφέα απουσιάζει στον τρόπο που εκφράζεται και προφορικώς και γραπτώς…. γραπτώς δοκιμάζει να εκφραστεί σε greeklish και με δήθεν τάχα έξυπνα σχόλια και προφορικώς με πολύ κακό συντακτικό π.χ. » εγώ τα βιβλία μου στηρίζονται κυρίως στο συναίσθημά…» – κι οποίος κατάλαβε κατάλαβε- και κλιμακτηριακές τσιριδες… αλλά το χειρότερο απ όλα είναι είναι η έπαρση και η αλαζονεία του συγγραφέα…λυπάμαι περίμενα κάτι καλύτερο…
17 george // 9 Ιουλίου, 2010 στις 18:04
Geia se olous,ok ego mallon eimai to psari exo apo to nero giati ta proanaferthenta ,tipota allo para diaforous eidikous den fenete na parousiazoun,eidikous pou analioun ta panta kai den haironte tipota se auti ti zoi….anyway tha sas afiso ston kosmo tou psoniou ,kai otan vreite poios einai to protipo sas moiaste tou…mahri tote mipos mporo na moirasto mazi sou palious nautikous thrilous kai peripeteies ???(ohi apo vivlia,apo tin alithini zoi mou!)(Kai vevea apeutinome stin hrisiida )
18 ΧΡΥΣΗΙΣ // 14 Νοεμβρίου, 2010 στις 19:46
Κύριοι και κυρίες maxin, george, αναγνώστα μου κλπ,
όταν απευθύνεστε σε κάποιον που έχει δηλώσει το όνομά του , τότε κι εσεις θα δηλώνετε ονοματεπώνυμο, επαγγελμα , ιδιότητα. Αναρωτιέμαι αν έχετε διαβάσει έστω και μια αράδα απο τα βιβλία μου. Τις περιλήψεις εξωφύλλων? Πιθανόν αν και αμφιβάλω . Ανωνύμως μπορώ κι εγω να λέω ότι θέλω. Όσο περί επιπέδου της συγγραφεως ,δεν θα το σχολιάσω.Όσα δεν φτάνει η αλεπού… εσείς γνωρίζετε καλύτερα από μένα…. Ταπεινός ο Καζαντζάκης? Ζούσατε μαζί στο ίδιο σπίτι ή ήταν φίλος σας στο facebook? Κακό συντακτικό? Τότε όλοι αυτοί που διαβάζουν τα βιβλία μου μάλλον προτιμούνε το δικό μου συντακτικο . Και μια και εσείς που είσαστε τόσο καλός στο συντακτικό, γιατί δεν γράφετε βιβλία ώστε να διδάξετε κι σε εμένα την ψωνισμένη συγγραφέα; Έπαρση και αλαζονεία; Μήπως τις έχουν κάποιοι αλλοι που δεν ξέρουν τι τους γίνεται.- καλή ώρα;
Χρυσηίς η συγγραφεύς
Υ.γ. παρακαλώ όταν απαντήσετε να γράψετε το τηλέφωνό σας και την διεύθυνση σας για να σας στείλω από μία ανθοδέσμη για την επώνυμη γνώμη σας. Διαφορετικά άντε και ασχοληθείτε με κάτι πιο σοβαρό από το να παριστάνετε τους φωστήρες αυτού του κόσμου. Με τόσους φωστήρες πια, η Ελλάδα μας η καημένη δεν αντέχει γιατί λέει την τυφλώσατε…
Γι αυτό και η εθνική μας λέξη είναι Μαλάκας. Τυχαίο; Δεν νομίζω…
Χρυσηίς η συγγραφεύς
19 dimitra // 15 Νοεμβρίου, 2010 στις 04:39
Δ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΣΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ… ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ! ΑΥΤΗ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΟΝΟ ΘΑΥΜΑΣΜΟ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΓΕΜΑΤΑ ΝΟΗΜΑΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΦΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΛΟΓΟ. ΑΠΛΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΚΑΙ ΜΑΚΡΑΝ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΕΜΟΥ Κ ΠΟΛΛΩΝ ΑΛΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ! ΤΑ ΣΥΧΓΑΡΗΤΗΡΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ Κ.ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ.
20 Αταίριαστος // 15 Νοεμβρίου, 2010 στις 16:10
Δεν μπαίνω στην ουσία της υποθεσης. Απλά θέλω να παρατηρήσω ότι η συγγραφέας έκανε μία σημαντική πρόοδο από σχόλιο σε σχόλιο. Από τα greeklish πέρασε στο ελληνικό αλφάβητο. Εύχομαι στο μέλλον να βρει και το ελληνικό ερωτηματικό.
21 Σοφία // 8 Δεκεμβρίου, 2010 στις 18:19
Aγαπητή κυρία Δημουλίδου παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή τη συνέντευξή σας,ομολογώ πως ξαφνιάστηκα με τα λεγόμενά σας άλλοτε ευχάριστα κι άλλοτε δυσάρεστα τόσο προς την κα Μπάρμπα όσο και ως προς τους παραπάνω σχολιαστές σας.Σα «συγγραφέας»(εντός εισαγωγικών καθώς η αντιμετώπισή σας μου αφήνει την αίσθηση πως δε γνωρίζετε τι εστί συγγραφέας) μου γίνατε γνωστή σχετικά αργά κι αυτό μέσω τρίτων που έτυχε (στον παράγοντα τύχη το αποδίδω) να διαβάσουν κάποιο από τα έργα σας.Ιδίαν άποψην περί αυτών δεν έχω καθώς δεν τα έχω μελετήσει διεξοδικά και ούτε νομίζω πως θα το κάνω,πέρα από μία αποσπασματική ανάγνωση μόνο και μόνο για να δω που κινείστε υφολογικά.Ήδη πήρα μία προφορική πρόγευση πως πρόκειται για βιβλία στα οποία αναβλύζει ο ερωτισμός,ο συναισθηματισμός κι όλα τα συναφή αναφορικά με τα ανθρώπινα πάθη.Το ζητούμενο όμως είναι κάτα πόσο προβληματίζουν νοητικώς και πνευματικώς,διδάσκουν και κατ’επέκταση αφυπνίζουν ληγμένες συνειδήσεις εντός της εποχής που διανύουμε κατά την οποία δυστυχώς οι αξίες έχουν καταντήσει αναξίες και οι στάσεις ζωής σε στάσεις κλινούσης ηδονής.Δε θα μπω στη διαδικασία ν’αξιολογήσω τις λογοτεχνικές σας απόπειρες (το κατά πόσο είναι λογοτεχνικές το αφήνω στην άκρη,ανεξάντλητο θέμα συζήτησης) αφού δεν ανήκω στο αναγνώστικό σας κοινό,δεν είμαι κοινωνός της γραφής σας επομένως δεν έχω και το δικαίωμα της επί του προκειμένου κρίσης.Εντύπωση όμως μου προκαλεί το γεγονός πως μια συγγραφέας (διατηρώ την προσφώνηση εφόσον έτσι εσείς δηλώνετε)ομιλεί κατα αυτόν τον τρόπο,δίχως επίπεδο και ποιότητα,χρησιμοποιώντας εκφράσεις που δε χαρακτηρίζουν έναν άνθρωπο του πνεύματος,έναν τεχνουργό μα έναν λαχαναγορίτη.Η αρετή ενός καθαρόαιμου συγγραφέα είναι η ανοχή απέναντι στην οποιαδήποτε κριτική που θα του ασκηθεί.Η αντίδραση του οφείλει να είναι δεκτική,ήπια,ενίοτε φιλική δίχως να βγαίνουν στην επιφάνεια κομπλεξισμοί κι αποθυμένα.Ο λόγος του πέραν του γραπτού πρέπει να είναι κομψός,λιτός,περίτεχνος και όχι υβριστικός ή εριστικός.Ο συγγραφέας αγαπητή μου δεν είναι άνθρωπος με σάρκα και οστά,δεν κυλά στις φλέβες του αίμα,ο συγγραφέας είναι ιδέα.Η όλη συμπερίφορά σας δε συνάδει με την ιδιότητα, πόσο μάλλον με το λειτούργημα που επιτελείτε. Ας ελπίσω πως τα αναγνώσματά σας αποτελούν διόδους και όχι δρόμους αδιέξοδους, αν και διατηρώ ορισμένες επιφυλάξεις έπειτα κι από τη γνώμη που εξέφρασε η κα Κοτζιά περί φθήνιας, θα σιγουρευτώ αν ισχύει ή όχι όταν σας διαβάσω,σπαταλώντας πολύτιμη ενέργεια απλώς και μόνο διότι εγώ δεν είμαι φερέφωνο άλλων λοιπών είτε μάζας.Όσο για τη σύγκριση με τον Καζαντζάκη τι να πω; Θα τρίζουν τα κόκκαλά του.Δεν ξέρω ποιος σας απέδωσε τούτο τον χαρακτηρισμό,σίγουρα κάποιος ανίδεος και νοητικά ανάπηρος,εκτός αν εσείς η ίδια δώσατε το δικαίωμα πως αποποιείστε την όποια μοναδικότητά σας θέλοντας να γίνετε μία κακή απομίμηση.Καλό είναι τα ιερά τέρατα να μην τ’αγγίζουμε,αποτελεί βασφημία.Κλείνοντας θα πω ετούτο,αναφέρατε πως γράφετε ωσότου παραλύσει το χέρι σας,παρακαλώ κάντε μία παύση,όσο εσείς γράφετε άλλο τόσο το νευρικό μας σύστημα είναι στα πρόθυρα του κλονισμού και ξέρετε σε τέτοιου είδους ερεθίσματα είναι ευαίσθητο. Θα ευχηθώ από ευγένεια καλή επιτυχία σε ότι κι αν κάνετε. Υπογράφω με ονοματεπώνυμο Σοφία Δευτερίγου.
22 μητσαρας // 6 Μαρτίου, 2011 στις 18:35
ειστε γελοιοι μεχρι θανατου. την συνεντευξη μου την εδειξε μια φιλη μου για να γελασουμε μεχρι δακρυων με το ποσο αδαεις και ηλιθιοι ειναι ορισμενοι ανθρωποι,που αφειερωνουν μαλιστα και βιβλιο στα μπατσοσκυλα ή ‘παιδια της ελλας’. Ανοργασμικες χαζογκομενες και κρατικοι πρησμενοι αδενες. Εκτος απ΄το οτι δεν αναγνωριζετε την τεχνη απο την σκατολογια, ειστε και θρασυτατοι μπερδευοντας την πολυτιμοτητα του Καζαντακοι με τα πυωδη στιγνατα στον χωρο του εκδοτικου παιχνιδιου που εχει εξορισει ι=μια για παντα την λογοτεχνια στο φεγγαρι.
23 ΕΥΘΑΛΙΑ // 13 Μαρτίου, 2011 στις 12:35
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΑΣ …ΓΙΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΡΑΦΩ ΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥ ……ΣΑΣ ΟΜΟΛΟΓΩ ΟΤΙ….ΑΓΟΡΑΣΑ 5 ΑΠΟ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΑΣ ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΥΣΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ…ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΨΕΜΑΤΑ….
ΔΕΝ ΣΑΣ ΚΡΥΒΩ ΟΤΙ ΑΡΧΗΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΙΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ …ΚΑΙ ΕΙΧΑ Ψ ΙΛΟ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ..ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΕ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΕΝΩ ΛΕΕΙ ΟΤΙ Η ΜΙΣΗ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ …ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ….ΟΠΩΣ ΑΔΕΙΑΣΑΤΑΙ ΤΙΣ ΝΤΟΥΛΑΠΕΣ ΣΑΣ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΑΧΡΗΣΤΑ ..ΑΔΕΙΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΑΣ ΑΠΟ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΚΙΟΥΛΕΣ ……ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΤΑΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΠΡΩΤΑ …..ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΠΙΑ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΤΑΞΗ …..ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΟΥΝ …ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΧΕΙ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΡΙΤΙΚΗ …ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΡΕΟΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΕΖΟΔΡΟΜΕΙΟΥ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ…ΟΟΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΣΕΒΕΤΑΙ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ …ΚΑΙ Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΟ …ΚΑΤΕΒΗΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΣΑΣ …ΕΙΜΑΣΤΑΙ ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ ,ΑΝΘΡΩΠΟΙ,ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΑΙ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΚΙΕΣ …….ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΑΙ ΤΩΡΑ ΓΑΙ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΘΕΛΕΤΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΕΠΙΤΕΘΕΙΤΕ ….Η ΑΛΛΑΖΟΝΕΙΑ ΙΕΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ….ΚΑΙ ΕΙΤΕ ΤΟ ΘΕΛΕΤΑΙ ΕΙΤΕ ΟΧΙ ….ΓΙΝΕΣΤΑΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ..ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΦΗΣΤΕ ΛΙΓΗ ΓΛΥΚΑ ΑΠΟ ΤΟΙ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΑΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΖΩΗ …..ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΕΥΡΙΑΣΑΤΑΙ ……ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΑΙ ΟΤΙ ΓΡΑΦΩ ΤΟ ΓΡΑΦΩ ΓΕΜΑΤΗ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΜΟΥ …..ΕΧΩ ΠΟΝΕΣΕΙ ΠΟΛΥ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ,ΑΥΤΟΣ Ο ΠΟΝΟΣ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ,ΓΙΑΤΙ ΕΜΑΘΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΕ ΠΟΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΝΑΣ ….ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ …..ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΕΜΑΘΑ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ….ΑΓΑΠΗΣΕ ΚΑΙ ΕΣΥ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΞΟΥ ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΠΟΙΩΝ ΕΡΓΩΝ ΣΟΥ…ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ …..ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΕΛΟΣ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΤΕΛΕΙΟΙ…..οσο για τησ ιδιοτητες και τις ασχολιες που ζητατε απο καποιους που σας εκαναν κριτικη …σας λεω οτι ολα αυτα ειναι προσαρτηματα στον ανθρωπο η αξια του δεν ειναι εκει …ειναι αλλου στην καρδια του …στην μεγαλοψυχια του …..ΓΙΑΥΤΟ ΑΛΛΑΞΑ ΜΕΓΕΘΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΕΙΡΑΣΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ……δεν ειμαι τιποτε αλλλο εκτος απο τον εαυτο μου καο ως επαγγελματικο μου προσαρτημα εχω το λειτουργημα του ιατρου ….αν αυτο σας βοηθα πολλα πολλα ζεστα φιλια …σασ ευχαριστω για τον χρονο που μου διαθεσαται
24 Αγάπη // 15 Μαΐου, 2011 στις 19:09
Ααααχ ταλαίπωρη Ελλάδα με τόσους ευφυείς βλάκες πώς να πας μπροστά??? Έχει γεμίσει ο τόπος από αδαείς που παριστάνουν τους ειδήμονες και θίγονται και από πάνω. Αγαπητοί κυρίες, κύριοι και ψώνια και όλοι εσείς που επιτίθεστε στην συγγραφέα που καν δεν έχετε διαβάσει τα βιβλία της και όσοι διαβάσατε καποια -καλή ώρα η Ευθαλία με τον καμένο εγκέφαλο-, δεν καταλάβατε λέξη…Μα λέξη. Η γυναίκα είναι αιώνες μπροστά, έχει γνώσεις , έχει ευφυΐα , χιούμορ που εσείς το εκλαμβάνετε σαν αγένεια και θράσος. Οι περισσότεροι από εσάς είστε αργόσχολοι και αποτυχημένοι και το μόνο που κάνετε είναι να κρίνετε και μάλιστα πικρόχολα τους πετυχημένους. Τολμάτε να σχολιάζετε έναν άνθρωπο που γράφει μόνο πετυχημένα βιβλία που πουλάνε σαν τρελά και μαζί της να κατηγορείτε και όλους τους αναγνώστες της που την επιλέγουν σαν ανόητους. Μεγάλη σας τιμή που καταδέχτηκε να σας απαντήσει. Τι θα πει είναι συγγραφέας και πως θα πρέπει εκφράζετε; Τι είναι ο συγγραφέας; Ιερωμένος; Δεν ξέρετε ότι για να είναι κάποιος καλός συγγραφέας πρέπει να είναι και του σαλονιού και του λιμανιού; Πως θα γράψει για πουτανες αν τις βάλει να μιλάνε με το σεις και με το σας? Η Δημουλίδου απάντησε με εύστοχο χιούμορ, κάτι που χαρακτηρίζει μόνο ευφυείς ανθρώπους κι εσείς δεν το πήρατε χαμπάρι. Και αρχίσατε μια ανόητη επίθεση έτσι για το θεαθήναι και χωρίς πραγματικά κίνητρα και πειστήρια. Και βέβαια έχετε το δικαίωμα να κρίνετε το έργο της , αλλά μόνο όταν το διαβάστε. Εσείς έχετε διαβάσει τα βιβλία της ή μόνο αποσπάσματα και τίτλους; Σύγκρινε ποτέ τον εαυτό της με τον Καζαντζάκη; Συγκρίθηκαν μόνο οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, η αγάπη τους για την ελευθερία, το ασυμβίβαστο πνεύμα τους. Και επειδή δεν θα το καταλάβετε και θα νομίζετε ότι είναι άθεη , σας το διαχωρίζω ότι δεν υπάγεται σε κανένα θρησκευτικό δόγμα και δικαίωμα της με τα χάλια της εκκλησίας. Ομιλεί και ο Μητσάρας ο αρχιδαράς για μπατσόσκυλα χωρίς να έχει ιδέα τι είναι νασαι μπάτσος και τι περνούνε αυτά τα παιδιά . Και προφανώς ο ίδιος έχει φάει με την σέσουλα χυλόπιτες από γκόμενες γιατί διαφορετικά δεν θα μίλαγε περί ανοργασμικής γκόμενας. Γιατι η Δημουλίδου είναι και κουκλάρα.Άσε Μητσάρα όταν εσύ πήγαινες, εμείς ερχόμασταν. Μιλάει και η Ευθαλιώ που δηλώνει και ιατρός[ας γελάσω] για πόνο και θρόνους που διάβασε ένα βιβλίο σαν την Σουίτα και τίποτε δεν κατάλαβε. Άσε που η ανορθογραφία σας μας τρέλανε κυρά γιατρίνα μου, που μάλλον σε εκκλησιές σας κόβω να μπαινοβγαίνετε ολημερίς προσπαθώντας να ξορκίσετε τα προσωπικά σας προβλήματα, παρά σε ιατρεία. Όσο για την Σοφία την διανοούμενη και κυρία «καθώς πρέπει» δεν έχω λόγια. Τέλειο συντακτικό , αλλά εκτός θέματος . Μάλλον μισεί αφόρητα την κυρία Δημουλίδου , και πετά το δηλητήριο της όμως με πάρα πολύ τακτ του τύπου λατρευω να σε μισω. Κάτι είναι κι αυτό. Όχι κυρία μου, δεν συμφωνώ ότι μπορεί κάποιος να λεει ότι θέλει και ο συγγραφέας να απαντά με «ευχαριστώ πολύ». Όταν πρόκειται περί κριτικής αρνητικής, πρέπει να γίνεται κομψά αγαπητή Σοφία και να σεβόμαστε τον πνευματικό άνθρωπο που απευθυνόμαστε , διαφορετικά έχει το δικαίωμα να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο. Εσείς αν είσαστε συγγραφέας και μάλιστα επιτυχημένη θα σας άρεσε να σας σχολιάζουν με αυτόν τον τρόπο; Αμφιβάλω… Ο Μαxim μας μιλαει για ταπεινότητα ; Άσε ρε Μαξιμούλα που σχολιάζεις κι από πάνω την στιγμή που δεν κατάλαβες τίποτε από αυτά που είπε η Δημουλίδου. Την ξέρεις κι από κοντά; Ε, λοιπόν σε πληροφορώ ότι μιλάμε για πολύ ταπεινό άνθρωπο. Όσο δεν φαντάζεσαι. Άντε ξύπνα. Όσο για τον Καζαντζάκη που πολύ μου αρέσει, τον είχαν χεσμένο και αφορισμένο όσο ζούσε και ως συνήθως μετά θάνατον κατάλαβαν ποιος είναι. Πέθανε στην ψάθα ο άνθρωπος. Ήθελε να μοιράσει καραμέλες σε παιδάκια και δεν είχε χρήματα. Έτσι είμαστε οι Έλληνες. Κακόψυχοι, μίζεροι, να πιούμε το αίμα αυτού που ξεχωρίζει. Και μετά θάνατον τους κάνουμε ήρωες όλους,
Τυχαία μπήκα σ αυτό τo site . και έμεινα άναυδη. Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία της κυρίας Δημουλίδου. 16 μυθιστορήματα, 1 έρευνα, 1 ποίηση και 5 παιδικά παραμύθια. 23 έργα σύνολο. Όλα best seller.Ειδικά το τελευταίο της ΟΙ ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΙ ΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ που είναι επιστημονική φαντασία με πολλά μνμ, με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Κρίμα που σ αυτή την χώρα δεν προωθούν τα βιβλία της για μετάφραση σε αγγλόφωνες χώρες, αν και έχει μεταφραστεί η ίδια Τσεχία και Βραζιλία. Και όλα αυτά γραμμένα σε 14 χρόνια. Πράγμα που σημαίνει ότι η γυναίκα δουλεύει και δεν ξύνετε. Δικαίωμα για κριτική λοιπόν έχω εγώ, που είμαι αναγνώστρια της και όχι εσείς που δεν την διαβάζετε και κωλυσιεργείτε όλη μέρα ή τρώγεστε με τα ρούχα σας. Πολύ καλά σας απάντησε και μάλιστα σας δούλεψε κανονικά , κυριε «αναγνώστη» μου που εσυ το εξέλαβες για έπαρση, που ιδέα δεν έχεις πόσο προσιτό άτομο είναι , αλλά που να το πάρεις είδηση. Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι που εδω μέσα που εκτιμούνε το έργο της και την προσπάθεια της να αφυπνίσει μυαλά. Αλλά σαν είναι καμένος ο εγκέφαλος…ΑΣΤΑ ΝΑ ΠΑΝΕ…
Αγάπη
25 Αγάπη // 15 Μαΐου, 2011 στις 19:39
Αναρτώ την τελευταία της συνέντευξη μήπως και μπείτε στο πνευμα της
Στο τελευταίο σας βιβλίο «Οι αγγελιοφόροι του πεπρωμένου» περιγράφετε μία ιστορία που διαδραματίζεται σε μία κατεστραμμένη οικολογικά Γη, όπου έχει χαθεί σχεδόν κάθε συναίσθημα. Έτσι φαντάζεστε το μέλλον; Κι αν ναι, πιστεύετε πως υπάρχει τρόπος αυτό να αποφευχθεί;
Μα δεν χρειάζεται να το φανταστώ, ήδη το οικολογικό μας σύστημα εκπέμπει σήματα SOS εδώ και πολλά χρόνια και οι σεισμοί και τα τσουνάμι δεν είναι τίποτε μπροστά σ’ αυτά που θα δούμε στο μέλλον. Η ηλιακή ακτινοβολία δεν φιλτράρεται πλέον επαρκώς, με αποτέλεσμα να εκδηλώνονται δερματοπάθειες και αλλεργίες κάθε είδους, πονοκέφαλοι, δύσπνοιες και πολλά άλλα. Τα πάντα είναι μολυσμένα είτε από πυρηνικές διαρροές, είτε από χημικά απόβλητα που εκχύνονται κρυφά ή φανερά και πολλάκις κοντά σε οικισμούς φτωχών ανθρώπων που ούτε τις γνώσεις έχουνε ούτε και την οικονομική δύναμη να το φωνάξουν ή να διαμαρτυρηθούν. Τα τρόφιμα είναι μολυσμένα, ακόμη και το νερό, και η Γη μας αγκομαχά απ’ την τόση ανευθυνότητα. Όσο για την λέξη συναίσθημα, ήδη σε κάποιους προηγμένους «τεχνολογικά» ανθρώπινους εγκεφάλους, είναι άγνωστη. Η απουσία συναισθημάτων δεν είναι μόνο ηλεκτρονικό αποτέλεσμα, αλλά και θέμα ιππόκαμπου. Ο ιππόκαμπος είναι περιοχή του εγκεφάλου που έχει άμεση σχέση με τη μάθηση και τη μνήμη. Όταν ένα παιδί δε μαθαίνει να αγαπά, γιατί η αγάπη πρώτα εισπράττεται, αποθηκεύεται στην μνήμη και μετά εκδηλώνεται, φυσιολογικό είναι να απουσιάζει. Ναι, οι καταστροφές μπορούν να αποφευχθούν με την οικολογική συνείδηση που πλέον πρέπει να διδάσκεται από τους γονείς, τα σχολεία και τα Μ.Μ.Ε. στα παιδιά.
Διάβασα πως θεωρείτε ότι τα παιδιά αποτελούν τη μοναδική ελπίδα για ένα ειρηνικό, καλύτερο αύριο. Έχετε η ίδια παιδιά; Και τι θεωρείτε ότι είναι σημαντικότερο να διδαχθούν τα παιδιά του σήμερα για να συμβάλλουν σε ένα τουλάχιστον αισιόδοξο μέλλον;
Όχι δεν έχω παιδιά, ήταν δική μου συνειδητή απόφαση την οποία δεν συνιστώ σε κανένα. Τα παιδιά είναι η αναγέννησή μας, η δύναμή μας, η γνώση σ’ αυτά που δεν μάθαμε ή προσπεράσαμε ή ξεχάσαμε. Εκείνο που πρέπει πρώτα από όλα να διδαχτούν είναι να μάθουν να αγαπάνε, μετά να σέβονται τον εαυτό τους, να είναι υπεύθυνα για τις πράξεις τους, να μην είναι φυγόπονα, να αγαπούν την γνώση, την μάθηση, το βιβλίο. Αν ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο, δεν θα έχουν να φοβηθούν τίποτε.
Ο έρωτας αλλά και το πεπρωμένο αποτελεί σταθερό μοτίβο των βιβλίων σας. Γιατί; Πόσους έρωτες έχετε ζήσει; Κι αν όλα είναι προδιαγεγραμμένα να συμβούν, τότε εμείς πώς μπορούμε να αλλάξουμε τα δεδομένα;
Ο έρωτας μαζί με την αγάπη είναι η κινητήριος δύναμη του μοχλού που λέγεται ζωή και τα κινεί όλα. Κίνηση για δημιουργία, κίνηση για προσφορά, κίνηση για την διαιώνιση του είδους , για εξέλιξη κλπ. Έρωτες έχω ζήσει και ήταν ωραία χρόνια. Την αγάπη δεν είδα. «Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον» λέει ο σοφός και για να το λεει, κάτι ξέρει παραπάνω. Διαφορετικά, και αν βάλουμε το χεράκι μας, ότι είναι να γενεί θα γενεί, αλλιώς ας προσπεράσει, κοινώς θα αντιληφτούμε ότι πήραμε λάθος μονοπάτι.
Έχετε ταξιδέψει πολύ, έχετε μελετήσει και έχετε αποκτήσει εμπειρίες. Υπάρχει κάποια εμπειρία/στιγμή που σας σημάδεψε ή καθόρισε τον τρόπο που βλέπετε τα πράγματα αλλά και τον τρόπο που γράφετε;
Η ζωή μου, από τα πολύ πρώιμα χρόνια μου, ήταν μια σειρά από εμπειρίες που με έκαναν αυτή που είμαι τώρα. Τίποτε δεν μου χαρίστηκε, τίποτε δεν ήταν εύκολο, και τίποτε δεν χρωστώ. Όμως όταν χρειάζεται να αναμετρηθείς με το θέμα υγεία, εκεί μπορεί να συμβεί η απόλυτη ανατροπή. Και φυσικά αν νικήσεις θα είσαι πλέον ένας πολύ δυνατός άνθρωπος και επί πλέον σοφός. Αρκεί να το δεις από την θετική του πλευρά. Πόνος σημαίνει μαθαίνω.
Τι μήνυμα θα θέλατε να δώσετε μέσω των βιβλίων σας στους αναγνώστες σας, και κυρίως στις γυναίκες που σας διαβάζουν;
Να αφυπνιστούν. Να αποκωδικοποιούν αυτά που γράφω. Μπορεί ένα βιβλίο να φαίνεται εκ πρώτης όψεως ερωτικό και μόνο αυτό να μην είναι. Κάποιοι, όλο και περισσότεροι αναγνώστες, έχουν μπει στο παιχνίδι που παίζω με τις λέξεις και τις έννοιες και αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά. Το να σου λέει ένας αναγνώστης ότι εξ αιτίας ενός βιβλίου άρχισε να σκέπτεται και να αντιλαμβάνεται το γίγνεσθαι διαφορετικά, για μένα σαν δημιουργό, είναι η ύψιστη λύτρωση. Ποτέ μου δεν έγραψα με μέτρο το οικονομικό συμφέρον, αλλά πάντα με μέτρο την γνώση, την αγάπη και σεβασμό προς τον συνάνθρωπό μου. Και τώρα ανταμείβομαι όσο δεν περίμενα ποτέ. Τελικά αυτό που θα σπείρεις, αυτό και θα θερίσεις. Οι αρπαχτές δεν είναι το σπορ που κατέχω, είμαι πολύ κακή παίχτρια. Γιατί υπάρχουν και αρπαχτές στον χώρο του βιβλίου, όπως και οι ατάλαντοι, όπως και οι δημόσιες σχέσεις και οι ίντριγκες. Οι γυναίκες ψάχνουν το έρωτα και θα τον ψάχνουν πάντα. Μόνο που πέρα από αυτόν υπάρχουν κι άλλα σημαντικά πράγματα, κυρίως τώρα που είναι δύσκολες εποχές και καλό θα είναι να τα «σκαλίζουν» και αυτά. Ένα τέτοιο παιχνίδι λέξεων και πληροφοριών γίνεται στο τελευταίο μου βιβλίο «Οι Αγγελιαφόροι του Πεπρωμένου».
Tελικά, είναι μοναχική η δουλειά ενός συγγραφέα; Υπάρχουν πράγματα που σας έχει στερήσει αυτή η δραστηριότητα, παρά τη μεγάλη επιτυχία που έχετε γνωρίσει;
Η λέξη μοναχική είναι πολύ λίγη για να υπάρξει μέτρο σύγκρισης. Είναι τραγικά μοναχική, μια μοναχικότητα που ενώ την μισείς γιατί σου στερεί το ήλιο, τον φίλο, ενίοτε και την ίδια σου την οικογένεια, εν τούτοις τη λατρεύεις. Κι εκεί υπάρχει μια οξυμωρία που δεν δέχεται επεξήγηση, που λες συννεφιά είναι θα περάσει και από την άλλη εύχεσαι να μην περάσει ποτέ. Ο συγγραφέας και ο κάθε αυθεντικός δημιουργός, ζούνε για την στιγμή της δημιουργίας, για την στιγμή της κάθαρσης και επιβράβευσης. Και μια μέρα ξυπνάνε και έχουν άσπρα μαλλιά που δεν πρόσεξαν μέχρι τότε. Αυτό θα πει δημιουργός. Χάνω τον χρόνο. Ναι, η επιτυχία μου έχει στερήσει την χαρά της συντροφιάς και της οικογένειας, όμως τουλάχιστον πρόλαβα και έζησα το έξω και έντονα και στο έπακρο.
Μετράτε μόνο best seller. Υπήρξαν στιγμές που σας εγκατέλειψε η έμπνευσή σας;
Πρώτα θα με εγκαταλείψει η ψυχή μου και μετά η έμπνευση. Όποιος δεν έχει έμπνευση, δεν έχει το θείο δώρο και μοιραία δεν θα προχωρήσει για πολύ. Η έμπνευση δεν αγοράζεται, ούτε πωλείται. Την έχεις ή δεν την έχεις. Και αυτό φαίνεται στην πορεία.
Η οικονομική κρίση και η στροφή του κόσμου προς το διαδίκτυο σας έχει επηρεάσει; Υπάρχουν πράγματι «αστρονομικά» χρηματικά ποσά στο πεδίο της συγγραφής;
Ναι υπάρχουν. Όποιος πουλάει κερδίζει και πολλά, όμως είναι πολύ λίγοι οι προνομιούχοι. Οι περισσότεροι συγγραφείς κερδίζουν ελάχιστα, έως και ψίχουλα. Προς το παρόν το διαδίκτυο δεν μας έχει επηρεάσει ακόμη. Ο κόσμος προτιμάει το τυπωμένο βιβλίο από το ηλεκτρονικό, θέλει να το βλέπει στην βιβλιοθήκη του, να το ξεφυλλίζει , να το μυρίζει, να κοιμάται μαζί του. Όταν σε καποια χρόνια τα βιβλία θα είναι συλλεκτικά γιατί θα είναι είδη προς εξαφάνιση, τότε αυτοί που τα έχουν θα είναι πολύ πλούσιοι. Και πνευματικά και υλικά.
Μέσω της ιστοσελίδας σας, του κινητού σας τηλεφώνου, του e-mail, του facebook και του twitter κρατάτε επαφή με τους αναγνώστες σας. Ποια ανάγκη σας καλύπτει αυτό; Ή μήπως θεωρείτε πως η διαπροσωπική επαφή είναι ο καλύτερος τρόπος διαφήμισης της δουλειάς σας;
Διευκρινίζω ότι το κινητό στο βιβλίο δεν είναι το προσωπικό μου κινητό, αλλά ένας αριθμός μόνο για αποστολή sms κριτικής βιβλίου. Επίσης το να απαντώ σε όλα τα μηνύματα μου τρώει πάρα πολύ χρόνο από την προσωπική μου ζωή, όμως νοιώθω ότι το χρωστώ στον αναγνώστη που με τιμά. Στο facebook πρώτιστα ενημερώνω τους διαδικτυακούς φίλους για το τι συμβαίνει στον κόσμο, διαφημίζω βιβλία άλλων συγγραφέων και τα προωθώ ειδικά όταν είναι άγνωστοι, και μετά τους ενημερώνω για τα δικά μου βιβλία. Ξέρετε, δημοσιογραφούσα στο παρελθόν και μου έμεινε το χούι της ενημέρωσης και αν δεν ήμουνα αεροσυνοδός, θα είχα γίνει μια πολύ καλή δημοσιογράφος. Φυσικά ακολουθεί και η προώθηση και ενημέρωση των δικών μου βιβλίων, τι γράφω, πότε θα εκδοθεί, πόσες σελίδες είναι και αναμένω τις κριτικές αναγνωστών, θετικές ή αρνητικές.
Πώς θα συμπληρώνατε τη φράση «Γράφω γιατί…»;
Γράφω για να αφυπνίσω, να ενημερώσω, να προσφέρω.
Μελετάτε και φιλοσοφία. Εκεί βρίσκονται όλες οι απαντήσεις; Ποια είναι τα ερωτήματα στα οποία αναζητάτε την απάντηση;
Δεν έχω ερωτήματα καλή μου. Έχω ανάγκη από γνώση. Η γνώση είναι άπειρη. Και όπως και η βλακεία, δεν έχει όρια.
26 Ραχήλ Σαλομόν // 16 Μαΐου, 2011 στις 20:35
Μα γιατί άλλαξε πόστο η…. «συγγραφέας»?!?! Μια χαρά δεν ήταν στους αιθέρες? Βρίσκω τελείως άτοπη την αλλαγή καριέρας: χάνουν και οι εθνικοί μας αερολιμένες και η εθνική μας λογοτεχνία. Δηλαδή, εθνική ζημία η κυρία Δημουλίδου. Είναι πάντως ξεκαρδιστική η συνέντευξη και ο σχολιασμός… απερίγραπτος! Τουλάχιστον, γελάσε το χειλάκι μας.
Ραχήλ Σαλομόν (διδάκτωρ νεοελληνικής φιλολογίας, Πρίνστον, ΗΠΑ)
27 maxin // 28 Μαΐου, 2011 στις 17:37
Aγαπητή Αγάπη,
κι εγώ τυχαία μπήκα στο site κι εξεπλάγην από την αγένεια και την υπεροψία της κυρίας Δημουλίδου, γι’ αυτό και σχολίασα την απάντησή της περί «χιμπατζήδων». Αυτό που εσείς εκλαμβάνετε ως ευφυΐα και χιούμορ, είναι πολύ απλά, καθαρή αγένεια, η οποία επιστρατεύεται ελλείψει χιούμορ και ευφυΐας! Ο ευφυής άνθρωπος, και δη ο ευφυής συγγραφέας, επιστρατεύει την πένα του και σφάζει με το βαμβάκι, χωρίς να καταδεχτεί να πέσει στο επίπεδο ημών,των αμόρφωτων, αργόσχολων, αποτυχημένων, όπως μας χαρακτηρίσατε, οι οποίοι δεν διαβάζουμε τα βιβλία της και ως εκ τούτου δεν είμαστε άξιοι να τα κρίνουμε, αλλά κι αν ακόμα τα διαβάζουμε, πάλι δεν έχουμε δικαίωμα να τα κρίνουμε, αφού εσείς η σοφή είστε βέβαιη πως δεν καταλαβαίνουμε λέξη!
Εσείς λοιπόν που είστε ανοιχτόμυαλη,με αίσθηση του χιούμορ και αιώνες μπροστά ώστε να καταλαβαίνετε τα δυσνόητα για τον απλό λαό μηνύματα των έργων της κυρίας Δημουλίδου, αφορίσατε όλους όσοι δεν είναι οπαδοί της, οι οποίοι τόλμησαν να εκφράσουν την άποψή τους για τα βιβλία της ή να σχολιάσουν την αντίδρασή της. Με άλλα λόγια, «όσοι δε συμφωνείτε μαζί μας, σκάστε γιατί είστε κοιμισμένοι, αποτυχημένοι και δεν ξέρετε τι σας γίνεται»! Ενδιαφέρων τρόπος σκέψης, δεν μπορώ να πω… Προάγει τη δημοκρατία και το διάλογο. Εύγε αγαπητή Αγάπη!
Προσωπικά, δεν σχολίασα το περιεχόμενο των βιβλίων της κυρίας Δημουλίδου, ούτε την απήχησή τους στο αναγνωστικό της κοινό. Σχολίασα τον τρόπο της κι ελπίζω να το αντιληφθήκατε αυτό, δεδομένης της ευφυΐας σας. Πληροφοριακά δε, αναφέρω πως έχω διαβάσει δύο έργα της, «Το φιλί του δράκου» &»Το σταυροδρόμι των ψυχών» κι έχω άποψη, την οποία ταπεινά κρατώ για τον εαυτό μου, αφού ως αδαής, ψώνιο και αποτυχημένη (είστε βέβαιη γι’ αυτό)πού να βρω την τόλμη να κρίνω τη συγγραφέα! Ελπίζω κι εύχομαι να είστε η εξαίρεση του αναγνωστικού κοινού της κυρίας Δημουλίδου. Στη θέση της, δε θα με κολάκευε καθόλου να έχω οπαδούς με τόσο «ευρύ» πνεύμα, αντάξιο ενός Μεσαίωνα του Torquemada!
Υ.Γ
Το πτυχίο μου από τη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ, καθώς και τα πέντε πτυχία μου σε ισάριθμες ξένες γλώσσες που θα ήταν αδύνατον να έχω πάρει ως «Ωραία Κοιμωμένη», με έχουν πείσει πως καταλαβαίνω σε βάθος ό,τι διαβάζω.
28 Αγάπη // 29 Μαΐου, 2011 στις 01:22
Αγαπητή Ραχήλ Σαλομόν (διδάκτωρ νεοελληνικής φιλολογίας Πρίνστον, ΗΠΑ) ] πω πω πωωωωωωωωω!!!!!!!!!!!!!!
Υποκλίνομαι στην πνευματική σας ανωτερότητα που με άκρως επιδεκτικό τρόπο προβάλετε υποτιμώντας την νοημοσύνη μιας πνευματικά πτωχής αεροσυνοδού, όπως υπήρξε η κυρία Δημουλίδου. Όμως εκείνη είναι που έγραψε το ΣΟΥΙΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ που είναι έρευνα και όχι ροζ ιστορία και μας άνοιξε τα μάτια σε πολλά πράγματα. Αλήθεια τι σας κάνει να πιστεύετε ότι τα πανεπιστημιακά πτυχία, σας κατατάσσουν εις την ανωτέρα πνευματικήν τάξην; Δεν γνωρίζετε ότι την ζωή την μαθαίνουμε μέσα από τις καταστάσεις που βιώνουμε κασι την δια βίου μάθηση και έρευνα; Εγώ να δείτε πόσο λυπάμαι για τους μαθητές σας που έχουν την ατυχία να διδάσκονται από εσάς , αν και κατά βάθος δεν πείθομαι για την ιδιότητα σας, καθότι οι πανεπιστημιακοί εκφράζονται διαφορετικά και δεν χρησιμοποιούν το δικό σας λεξιλόγιο που παραπέμπει σε κατινίτσα της γειτονιάς, γιατί για μένα αυτό είστε. Τις κακιούλες σας λοιπόν στις όμοιες σας .Όσο για την εβραϊκή ταυτότητα δεν θα το σχολιάσω, διότι δεν τρέφω και ιδιαίτερη συμπάθεια …
Αγαπητη maxinμε με πτυχίο από τη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ, καθώς και τα πέντε πτυχία σε ισάριθμες ξένες γλώσσες
Δεν θα επαναλάβω τα ίδια με την άνωθεν κυρία, απλά θα ρωτήσω αν μπορείτε να μας γράψετε την κριτική σας για τα 2 βιβλία που διαβάσατε; Δυστυχώς δια εσάς δεν ξέρετε να διαχωρίζετε το χιούμορ από την αγένεια και αυτό συμβαίνει διότι δεν σας βοηθά το IQ σας. Ξέρετε πόσες ωραίες κοιμώμενες γνωρίζω με πτυχία;
Όποια και να είναι η κυρία Δημουλίδου λίγος σεβασμός στο πρόσωπό της ή πιο τακτ δεν νομίζετε ότι απαιτείται; Λέτε ότι θιχτήκατε. Μα σε σας μπορώ να μιλήσω όπως θέλω κι εσείς να πείτε ότι θέλετε για μένα [ποσώς με ενδιαφέρει] διότι είμαστε αμφότερες ανώνυμες με ψεύτικα ονόματα, άρα ανύπαρκτες. Τι να πει η κυρία Δημουλίδου που είναι πανελληνίως γνωστή και έχει και όνομα και φωτογραφία και ταυτότητα; Να σας πει και «ευχαριστώ πολύ , με συγχωρείτε που έγινα αεροσυνοδός πριν γίνω συγγραφέας;» Α, όχι κοπελάρες μου δεν πάμε καθόλου καλά σ αυτόν τον τόπο. Καλύτερα να σταματήσετε τον διάλογο, διότι αν σας εντοπίσει ποιες είστε μπορεί να υπάρξουν συνέπειες . Η συκοφαντία δημοσίου προσώπου και υποβιβασμός της επαγγελματικής του ιδιότητος είναι δυσφήμιση και απαιτεί προσοχή. Εκτός αν έχετε πολλά λεφτά να πληρώσετε. Αυτά προς γνώση και συμμόρφωση …..
Μετά τιμής
Η Αγάπη σας
29 Λευτέρης // 29 Μαΐου, 2011 στις 02:30
Αχ είναι τόσο αξιολύπητο όλο αυτό. Βασίζεστε σε ένα σχόλιο το οποίο αναφέρθηκε για έναν τελείως διαφορετικό λόγο από τον οποίο όλοι καταλάβατε, ή μάλλον ΝΟΜΙΖΕΤΕ ότι καταλάβατε. Η ταύτιση με τον Καζαντζάκη έγινε καθαρά για τις απόψεις και των δύο αλλά και για την στάση τους απέναντι σε διάφορα θέματα. Δεν καταλαβαίνω την σύγχυση κάποιων εδώ μέσα για αυτόν τον χαρακτηρισμό.Την κατηγορείτε χωρίς κανέναν λόγο ως συγγραφέα αλλά δεν κατηγορείτε την συγγραφέα ως ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ αλλά ως ων με άποψη και γνώμη. Ο καθένας μας μπορεί να έχει ίδιες και ταυτόσημες απόψεις με τον Καζαντζάκη και τον Καβάφη και την Δημουλά και όλους. Δηλαδή είναι τόσο τραγικό; Και πραγματικά όπως είπε κάποιος παραπάνω. Άμα ζούσες και εσύ στην εποχή του Καζαντζάκη του ταπεινού, θα τον αγνοούσες και εσύ, θα τον απέρριπτες και θα τον κατηγορούσες όπως κατηγορείς τώρα την Χρυσηίδα για χλευασμό, αγένεια και ΨΩΝΙΣΜΟ! Είμαι σίγουρος πως κανένας σας δεν θα τον εκτιμούσε όπως τον εκτιμάτε τώρα, ονομάζοντάς τον «Ιερό τέρας» or something!
Όσον αφορά τις κριτικές για τα αδιάβαστα από εσάς βιβλία της, δεν θα πω τίποτα. Δεν μπορείτε να έχετε άποψη για κανένα βιβλίο, αν δεν το έχετε διαβάσει. Εγώ έτσι ξέρω. Το ότι διαβάσατε κάποια αποσπάσματα δεν μου λέει κάτι, το μήνυμα θα το λάβεις από την έκβαση της ιστορίας και από τις αντιδράσεις των ηρώων και όχι από 2 σειρές ή από την περίληψη. Δώστε μια ευκαιρία στην συγγραφέα, διαβάστε την και μετά πείτε μου ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ αν σας άφησε κάτι καλό στο τέλος και είμαι σίγουρος ότι θα αφήσει.
Δεν έχω πτυχία να σας παρουσιάσω για τις απόψεις μου, είμαι μαθητής Λυκείου και λατρεύω την Λογοτεχνία και έχω διαβάσει από Παπαδιαμάντη (τον οποίο τώρα λατρεύετε και εκτιμάτε βαθύτατα και ο οποισδήποτε χαρακτηρισμός κάποιου νεότερου με αυτόν θα ήταν γεγονός άξιο προς κατηγόρια και χλευασμό, ενώ τότε θα τον σιχαινόσασταν και θα τον κατηγορούσατε για τα ανώμαλα διηγήματά του) μέχρι και Βύπερ (που σίγουρα όλες σας θα έχετε διαβάσει καθισμένες σε μία πολυθρόνα τρώγωντας πουτίγκες και σοκολατίνες) και μπορώ να έχω άποψη για όλα τα είδη της Λογοτεχνίας.
Πραγματικά σταματήστε αυτόν τον πόλεμο απέναντι σε ανθρώπους που δεν αντιπροσωπεύουν το στυλ και το γούστο σας. Αφού είστε τόσο υπεράνω και τόσο καλύτεροι από την Χρυσηίδα ως συγγραφέα και ως πνευματικό άνθρωπο που την κατηγορήσατε επειδή σας απάντησε καυστικά, τότε μην ασχολείστε ούτε με την Χρυσηίδα, ούτε με τα βιβλία της, ούτε με τους χαρακτηρισμούς που γίνονται απέναντί στις απόψεις και το πρόσωπο της της, ούτε με τίποτα που να έχει σχέση με έναν άνθρωπο ο οποίος αν μη τι άλλο έχει καταφέρει κάτι στη ζωή του και έχει φτάσει ΚΑΠΟΥ ψηλά.
Οι απόψεις σας και οι γνώμες σας να λέγονται κόσμια χωρίς να εξαγριώνουν αυτούς στους οποίους αναφέρεστε. Είναι πιο ώριμο και πιο σωστό απέναντι στην θεωρία του Δαρβίνου να ομιλείτε ως άνθρωποι και όχι ως ανθρώπινοι χιμπατζήδες ειδάλλως έτσι θα σας συμπεριφερθούν και οι άλλοι και θα σας μοιράζουν μπανάνες.
Φιλικά,
Ελευθέριος.
30 Λευτέρης // 29 Μαΐου, 2011 στις 02:37
Ααα και να προσθέσω πως σίγουρα όλοι σας την έχετε κατηγορήσει με τον όρο ΡΟΖ συγγραφέα, αυτόν τον μισογυνιστικό όρο, θέλω απλά να πω πως ο Πάουλα Κοέληο που σίγουρα θα λατρεύετε δεν γράφει τίποτα παραπάνω από ροζ μυθιστορήματα με μία κάποια φιλοσοφική-ακαταλαβίστικη χροιά. Γυναίκες να αυνανίζονται σε ψυχιατρική κλινική, τον δικό μας Ζαλμά να χαριεντίζεται με την Θεοφανούλα μας στις όχθες του ποταμού Πιέδρα και διάφορα άλλα τέτοια. Και για να τελειώσω μερικές φορές αναρωτιέμαι τι κερδίσατε από το «Ημερολόγιο ενός Μάγου» ή το «Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτοός» και τι ΔΕΝ κερδίσατε από την «Σουίτα στον Παράδεισο»!
Φιλικά,
Ελευθέριος!
31 Βάνα // 29 Μαΐου, 2011 στις 09:58
Πάντα πίστευα ό,τι το μεγαλύτερο ελάττωμα σε έναν άνθρωπο είναι η κακία. Υποστήριζα πάντα τους ανθρώπους που έχουν χιούμορ και λένε τα πράγματα με το όνομά τους χύμα και τσουβαλάτα. Τους αληθινούς και όχι τους κρυφοπούτανους και κρυφογαμημένους.Αυτούς που έχουν τα αρχίδια στην ψυχή άσχετα με το άν είναι με χαρτιά Πανεπιστημίου ή όχι. Διαβάζοντας όλα αυτά εδώ……Χρυσηίδα,ΠΡΟΣΚΥΝΩ!
Βάλτε λοιπόν στον πάτο σας τα πτυχία και τα χαρτιά σας και βγάλτε την κακία και τον άνθρωπο από μέσα σας γιατί μια ζωή θα είστε μίζεροι και κακομοίρηδες…..
»Απλή νοικοκυρά, απόφοιτη 11ου Λυκείου Παλαιάς Κοκκινιάς».
32 Fred // 29 Μαΐου, 2011 στις 16:06
Η γυναικα αυτη μεσα απο τα εργα της προσπαθει να διαφωτισει κοσμο και να τον κανει οσο το δυνατο πιο ανοιχτομυαλο και με διευρυμενους οριζοντες.Η ανατρεπτικη σταση ζωης το παθος της να κανει τον κοσμο να σκεφτεται και το κοινωνικο εργο που επιτελει με πολλους τροπους καποιους του ξενιζει και καποιους τους ενοχλει….ειδικα οταν πηγαινει κοντρα στο συστυμα στην τυποποιηση του κοσμου τα τυποποιημενα θρησκευτικα πιστευω κ.λ.π.Καλο θα ηταν να ειχαμε πολλους ανθρωπους των γραμματων με την σταση ζωης και την νοοτροπια της γιατι πολλα πραγματα θα ταν καλυτερα στην καθημερινοτητα μας.Δεν θελω να πιστευω οτι καποιοι την μισουν την ζηλευουν και την διαβαλουν ορμωμενοι απο οικονομικα συμφεροντα,εμμονες και αρρωστες εμπαθειες..γιατι καθε πενα και φωνη που αξιζει ολοι μας πρεπει να την στηριζουμε….
33 maxin // 29 Μαΐου, 2011 στις 18:32
Αγαπητή Αγάπη,
για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, επειδή μας απειλείτε με συνέπειες, πείτε μου σας παρακαλώ, στα δύο σχόλια που έκανα, πού ακριβώς εντοπίσατε συκοφαντία δημοσίου προσώπου, υποβίβαση της επαγγελματικής του ιδιότητας και δυσφήμιση;
Η πρώτη μου παρέμβαση έγινε με αφορμή την απάντηση της κυρίας Δημουλίδου στην Ιφιμέδεια. Αναφέρθηκα στη χρήση greeklish, στο λανθασμένο συντακτικό και στο αγενές κατά τη γνώμη μου ευφυές κατά τη δική σας, σχόλιό της περί χιμπατζήδων.
Δεν χρησιμοποίησα ούτε μία προσβλητική λέξη, αντίθετα εισέπραξα χαρακτηρισμούς όπως «Μαλάκας(από την κυρία Δημουλίδου, εμμέσως πλην όμως σαφώς),»ευφυής βλάκας», «αδαής», «ψώνιο», «αργόσχολη», «αποτυχημένη», «πικρόχολη», «κακόψυχη» και «μίζερη» από εσάς, «κρυφοπούτανη», «κρυφογαμημένη», «μίζερη» και «κακομοίρα» από την Βάνα. Φυσικά οι δικοί σας χαρακτηρισμοί είναι απόρροια ευφυΐας και χιούμορ, οπότε δεν επιδέχονται κριτικής.
Στη δεύτερη παρέμβασή μου αναφέρθηκα στο δικό σας σχόλιο και στα αυθαίρετα συμπεράσματά σας σ’ ό,τι αφορά το ποιόν μου, που τόσο καλά φαίνεται να γνωρίζετε. Κατά έναν περίεργο τρόπο, τόσο εσείς όσο και η κυρία Χρύσα Δημουλίδου, είστε βέβαιες πως δεν έχουμε διαβάσει κανένα βιβλίο της, ίσως μόνο μια-δυο αράδες ή περιλήψεις από τα οπισθόφυλλα. Προφανώς θεωρείτε αμφότερες πως είναι αδύνατον να τα έχουμε διαβάσει και να μην έχουμε ενθουσιαστεί ή ακόμα χειρότερα, πως κι αν τα έχουμε διαβάσει, δεν έχουμε καταλάβει ούτε λέξη!
Να υπενθυμίσω στην κυρία Δημουλίδου, πως η επιτυχία των βιβλίων της οφείλεται σε όλους τους αναγνώστες της κι όχι μόνο σε όσους δηλώνουν ενθουσιασμένοι με αυτά. Ας μην υποτιμάει λοιπόν όποιον κάνει αρνητικό σχόλιο για τα πονήματά της, γιατί κι αυτός έχει πληρώσει για να αποκτήσει τα βιβλία της κι έχει κάθε δικαίωμα να τα κρίνει. Το πρόβλημά της είναι πως δεν ανέχεται την αρνητική κριτική. Η Ιφιμέδεια δήλωσε πως διάβασε το βιβλίο «Τα δάκρυα του Θεού» πως ήταν ό,τι ακριβώς είχε φανταστεί και χαρακτήρισε την κυρία Δημουλίδου «Barbara Cartland». E, και; Χέστηκε η Φατμέ… με το συμπάθειο. Εκατομμύρια αντίτυπα έχει πουλήσει και εξακολουθεί να πουλάει η Dame Cartland! Αν δεχτούμε πως ό,τι πουλάει πολύ είναι και ποιοτικό, δεν θα έπρεπε να την ενοχλεί η σύγκριση. Εκτός κι αν αμφισβητεί τη σχέση ποιότητας-πωλήσεων, οπότε πάμε αλλού…
Εγώ σχολίασα το συντακτικό της και άστραψε και βρόντηξε η «συγγραφέας»! Έσπευσε να μου μηνύσει πως οι αναγνώστες προτιμούν(ε) το δικό της συντακτικό και συνεχίζει: «Και μια και εσείς που είσαστε τόσο καλός στο συντακτικό, γιατί δεν γράφετε βιβλία ώστε να διδάξετε κι σε εμένα την ψωνισμένη συγγραφέα;»
Απαντώ: Δεν χρειάζεστε τη δική μου βοήθεια κυρία Δημουλίδου, υπάρχουν επιμελητές και στον «Ψυχογιό» και στον «Λιβάνη» και καλό θα ήταν να τους στέλνατε τα σχόλιά σας πριν τη δημοσίευσή τους, για να μπορείτε να υποστηρίξετε την άποψή σας περί επιπέδου και συντακτικού, χωρίς να εκτίθεστε.
Η απορία μου είναι η εξής: Γιατί πρέπει ντε και καλά να είμαι μικρόψυχη και κακιασμένη, επειδή εξέφρασα την ένστασή μου στον τρόπο που αντιμετώπισε η κυρία Δημουλίδου ένα αρνητικό σχόλιο μιας αναγνώστριας; Η μόνη εξήγηση δηλαδή είναι πως ζηλεύω την επιτυχία της; Τι είδους λογική είναι αυτή;
Αγαπητή Αγάπη, ζητάτε να δείξω τακτ και σεβασμό απέναντί της, επειδή είναι δημόσιο πρόσωπο.Ο σεβασμός κερδίζεται και δεν έχει να κάνει με την αναγνωρισιμότητα κανενός. Ουδέποτε πρόσβαλα λεκτικά την κυρία Δημουλίδου, ίσως αν ήμουν πιο ευφυής να το έκανα, εκτός κι αν θεωρείται προσβολή το σχόλιό μου πως η αντίδρασή της ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα.
Πριν από έναν χρόνο, έχοντας διαβάσει δύο βιβλία της και έχοντας σχηματίσει μια πρώτη άποψη για την κυρία Δημουλίδου σαν συγγραφέα, βρέθηκα σ’ αυτή τη σελίδα ψάχνοντας για σχόλια και κριτικές αναγνωστών. Η συνέντευξη στην κυρία Μπάρμπα, κάποιες συνεντεύξεις/αναφορές που βρήκα στο διαδίκτυο, καθώς και το εισαγωγικό της σημείωμα στο «Σταυροδρόμι των Ψυχών» σχετικά με την αλλαγή εκδοτικού οίκου, με βοήθησαν να σχηματίσω μια γνώμη και για τη γυναίκα που κρύβεται πίσω από τη συγγραφέα. Διάβασα και την απάντηση στην Ιφιμέδεια κι έδεσε! Εξέφρασα την άποψή μου. Κι έγινα η κακιασμένη, αποτυχημένη με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, που δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει απ’ το να ασχολείται με τους επιτυχημένους αυτού του τόπου. Πάμε καλά; Από πότε απαγορεύεται να σχολιάζουμε τη συμπεριφορά κάποιου, ιδιαίτερα όταν δεν χρησιμοποιούμε υβριστικούς χαρακτηρισμούς; Κι από πότε σιωπούν οι δημιουργοί, όταν «οπαδοί» τους στολίζουν άλλους αναγνώστες με του κόσμου τους χαρακτηρισμούς, μόνο και μόνο επειδή κάνουν αρνητική κριτική στα βιβλία τους;
Ναι, διάβασα δύο βιβλία της κυρίας Δημουλίδου και δεν μου άρεσαν, όπως δεν μου άρεσαν
«Ο Αλχημιστής» & «Το πέμπτο Βουνό» του Κοέλιο (απάντηση στον Λευτέρη που θεωρεί επίσης πως ξέρει τα πάντα για εμάς), όπως δεν μου άρεσε το «Φωτογραφίες σε σέπια» της Αλιέντε, ή το «Φτερά από Μετάξι» της Πασχαλίας Τραυλού, » Η εκδίκηση της Σιλάνας» του Γιάννη Ξανθούλη και άλλα που έχω διαβάσει κατά καιρούς. Αυτό δεν σημαίνει ούτε πως οι συγκεκριμένοι συγγραφείς δεν έχουν αξία, ούτε πως εγώ είμαι μίζερη και ηλίθια. Το βιβλίο είναι και θέμα γούστου. Η επαφή όμως με τον άνθρωπο-συγγραφέα μέσα από ιστοσελίδες, μιλάει διαφορετικά στους αναγνώστες. Η κυρία Τραυλού δεν με κέρδισε σαν αναγνώστρια, έχω διαβάσει τρία βιβλία της,με κέρδισε όμως σαν άνθρωπος και προσωπικότητα, μέσα από μια παρουσίαση βιβλίου της που παρακολούθησα στον τόπο που μένω. Έχω δωρίσει βιβλία της γνωρίζοντας την απήχηση που έχει σε μεγάλη μερίδα του αναγνωστικού κοινού. Η κυρία Δημουλίδου με έχασε με την έλλειψη ευγένειας και σεβασμού απέναντι σε μερίδα αναγνωστών της, αλλά ποιος νοιάζεται; Σίγουρα όχι εκείνη. Ακόμα κι αν με κέρδιζε ως συγγραφέας, δε θα με κέρδιζε ως προσωπικότητα, αλλά είπαμε… χαμηλός δείκτης νοημοσύνης, πού να καταλάβει προχωρημένο πνεύμα και χιούμορ!
Και για να κλείσω, γιατί πολύ ασχολήθηκα κι έχω σοβαρότερα πράγματα να κάνω, όπως σωστά με προέτρεψε πιο πάνω η κυρία Δημουλίδου, περνάω και στην κριτική του βιβλίου «Το φιλί του δράκου»:
Από την περίληψη προδιαθέτει για καθαρά αστυνομικό μυθιστόρημα που είναι από τα αγαπημένα μου. Συγκεκριμένα, το αγόρασε ο άντρας μου με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό κι απογοητεύτηκε στην πορεία. Παρά την κριτική του, το διάβασα, γιατί θέλω να σχηματίζω δική μου γνώμη, όσο κι αν κάποιοι το αμφισβητούν χωρίς να με γνωρίζουν. Πάνε δύο χρόνια από τότε, αλλά τα βασικά, εκτός από ονόματα, τα θυμάμαι. Βρήκα την πλοκή υπερβολική σε… υπερβολικό σημείο. Κατ’ αρχήν, η νοσοκόμα που παίρνει το παιδί, υποτίθεται πως δρα από οίκτο, αγάπη δεν θα το έλεγα και στην συνέχεια δεν παύει ούτε λεπτό να το αποκαλεί τέρας και να το κατηγορεί πως της κατέστρεψε τη ζωή. Ζούσε μόνη της στη δεκαετία του 60, στην επαρχία και ανέλαβε ένα ερμαφρόδιτο παιδί με το οποίο δεν είχε καμία συγγενική σχέση. Συγγνώμη, αλλά δεν με πείθει ως πιθανό σενάριο, είναι πολύ οξύμωρο. Για την ηρωίδα ίσχυε το «άλλα χρόνια άλλες εποχές» που δεν μπορούσε να μεγαλώσει ένα τέτοιο παιδί, ενώ για τη νοσοκόμα που ζούσε μόνη, δεν ήταν παιδί της και της ήταν βάρος, δεν ίσχυε;
Ο πραγματικός πατέρας, ο φαντάρος, πήγε μια φορά με την Ελένη(;) one night stand δηλαδή σε νεαρή ηλικία, και δεν την ξέχασε ποτέ!
Ο ηλικιωμένος που συναντά την 17χρονη ερμαφρόδιτη πρωταγωνίστρια, ο έχων βίτσια στο κρεβάτι, τη βγάζει έξω και φέρεται ως γνήσιος gentleman, την ερωτεύεται και της συμπαραστέκεται όσο δεν πάει.
Το παιδί μεγαλώνει, καταστρώνει κι εκτελεί εν ψυχρώ 4 φόνους, αλλά όταν βρίσκει τη μητέρα του, ως διά μαγείας, εξαιρετικά εύκολα κατά τη γνώμη μου, πείθεται για την αγάπη της κι αντί να τη σκοτώσει, αυτοκτονεί. Κι η μάνα στο τέλος θεωρεί ότι η ζωή τής χρωστάει. Συγγνώμη, αλλά όλα αυτά τα βρίσκω υπερβολικά, δεν με κράτησε σε αγωνία, ήθελα να δω πώς θα καταλήξει η υπόθεση και πάνω απ’ όλα ήθελα να έχω δική μου άποψη, γι’ αυτό και το διάβασα μέχρι τέλους. Το συνηθίζω, ακόμη κι αν δεν με κερδίσει ένα βιβλίο. Στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα δεν με γοήτευσε κανένας ήρωας, δεν «συμπάθησα» κανέναν για να «ζήσω» την ιστορία μαζί του, αλλά αυτή είναι η δική μου γνώμη, την οποία δεν θα εξέφραζα δημόσια χωρίς λόγο, αλλά δεν ξέρω γιατί, λάθος μου ίσως, ένιωσα την ανάγκη να αποδείξω πως δεν σχολιάζω χωρίς να έχω γνώση του αντικειμένου.
Θα μου επιτρέψετε να μην επεκταθώ και στο δεύτερο βιβλίο, γιατί νιώθω πως γράφω μάταια, αφού αφ’ ενός δεν γίνονται αποδεκτές οι αρνητικές κριτικές κι αφ’ ετέρου αμφισβητείται κι η κατανόηση αυτών που έχω διαβάσει, λόγω χαμηλού δείκτη νοημοσύνης μου, κακίας κι έλλειψης χιούμορ.
Σας αξίζει πάντως βραβείο, «κυρίες» Αγάπη, Βάνα και last but not least, Χρύσα, για όλους τους «ευφυείς» και «χιουμοριστικούς» χαρακτηρισμούς με τους οποίους τιμήσατε το αναγνωστικό κοινό. Με τόση ευφυΐα κι αίσθηση του χιούμορ ήταν δύσκολο να καταλάβετε και το δικό μας χιούμορ;;;
Κορυφαία δε, η παρατήρηση της αγαπητής Αγάπης σ’ ό,τι αφορά την εβραϊκή καταγωγή της κυρίας Σαλομόν!
Κύρια Δημουλίδου γράψτε ένα μυθιστόρημα με εβραία ηρωίδα ή έστω εβραϊκής καταγωγής, μήπως και μπορέσει η αγαπητή Αγάπη με το ευρύ πνεύμα, να αποτινάξει από πάνω της τις προκαταλήψεις και τον ρατσισμό, γιατί το ενδεχόμενο να αλλάξει καταγωγή η κυρία Σαλομόν, δεν «παίζει».
34 Βάνα // 29 Μαΐου, 2011 στις 19:29
Δεν αναφλερθηκα προσωπικά σε κανένα. Είδες εσύ να γράφω πουθενα το όνομά σου; Το αν είμαι κυρία εγώ ή όχι, άσε να το κρίνουν αυτοί που με ξέρουν. Τα εισαγωγικά ας μένουν. Φυσικά και δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους. Έλα γιατί το παραχέσαμε το θέμα……
35 maxin // 29 Μαΐου, 2011 στις 19:43
Αγαπητή Βάνα,
αντιγράφω από το σχόλιό σας:
«Βάλτε λοιπόν στον πάτο σας τα πτυχία και τα χαρτιά σας και βγάλτε την κακία και τον άνθρωπο από μέσα σας γιατί μια ζωή θα είστε μίζεροι και κακομοίρηδες…..»
Ή μήπως δεν το είπατε;
Ως πτυχιούχος, θεώρησα πως συμπεριλαμβάνομαι στους μίζερους, κακομοίρηδες που οφείλουν να βάλουν τα πτυχία τους εκεί που εσείς ξέρετε, γιατί εγώ τα τιμώ τα δικά μου.
Συμφωνώ πως δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους, κάποιοι όμως όπως είδατε, επιμένουν να θεωρούν ηλίθιους αυτούς στους οποίους δεν αρέσει η κυρία Δημουλίδου.
Και για να κλείσω, το θέμα το παράχεσαν όσοι ασχολούνται με τον πάτο. Εγώ ευτυχώς, δεν ανήκω σ’ αυτούς.
36 maxin // 29 Μαΐου, 2011 στις 22:13
Διαβάζοντας ξανά και ξανά τα σχόλια της αγαπητής Αγάπης, έχω να επισημάνω τα εξής:
•Πολλή πρεμούρα να υπερασπιστεί τη συγγραφέα και να μας περάσει όλους, μηδενός εξαιρουμένου, γενεές δεκατέσσερις.
•Έχει διαβάσει και τα 23 έργα της κυρίας Δημουλίδου, συμπεριλαμβανομένης δηλαδή και της έρευνας, της ποίησης και των παιδικών βιβλίων. Πολύπλευρος άνθρωπος…
•Γνωρίζει ακριβώς σε πόσα χρόνια γράφτηκαν όλα αυτά, μας διαβεβαιώνει πως η συγγραφέας δουλεύει εντατικά και δεν «ξύνεται» και μας πληροφορεί πως πρόκειται για πολύ ταπεινό άνθρωπο.
•Δεν αφήνει ούτε ένα σχόλιο αναπάντητο και παραθέτει και την τελευταία της συνέντευξη, μπας και μπούμε στο πνεύμα της. Την είχε πρόχειρη φαίνεται…
•Εκφράζει τη λύπη της που τα βιβλία της δεν προωθούνται για μετάφραση σε αγγλόφωνες χώρες (αλήθεια, πώς το ξέρει αυτό με τέτοια βεβαιότητα; αποκλείεται να γίνεται συζήτηση για κάτι τέτοιο και απλώς να μην είναι γνωστό, γιατί δεν είναι ακόμα επίσημο;) Αναφέρει στη συνέχεια: «αν και έχει μεταφραστεί η ίδια Τσεχία και Βραζιλία». Κατανοητό το νόημα, κι έχω να πω πως η πορεία ενός βιβλίου προς εκδοτικούς οίκους του εξωτερικού, απασχολεί αποκλειστικά σχεδόν τον ίδιο το δημιουργό και ελάχιστα το κοινό που τον απολαμβάνει στη μητρική του γλώσσα. Εκτός κι αν η αγαπητή Αγάπη επιθυμεί να διαβάσει τα βιβλία και στην Αγγλική γλώσσα.
•Χρησιμοποιεί ύφος, χαρακτηρισμούς και συντακτικό που ταιριάζει απολύτως στο ύφος των προηγούμενων σχολίων της κυρίας Δημουλίδου.
•Ταύτιση απόψεων με την κυρία Δημουλίδου για τα πάντα, από Καζαντζάκη μέχρι Ελληνική Αστυνομία, με ιδιαίτερη έμφαση στην εμφάνισή της συγγραφέως, γιατί είναι και «κουκλάρα»!
•Τέλος, μας προειδοποιεί πως η συκοφαντία δημοσίου προσώπου κι ο υποβιβασμός της επαγγελματικής του ιδιότητας αποτελούν δυσφήμιση και υπονοεί εν ολίγοις πως θα βρούμε τον μπελά μας και θα πληρώσουμε πολλά χρήματα, αν δεν συμμορφωθούμε. Κι αυτό το κάλυψε η αγαπητή Αγάπη! Αν αγαπάς τον συγγραφέα, μαθαίνεις τα πάντα… οι νομικές γνώσεις θα ξεφύγουν;
Ύστερα απ’ όλα αυτά, εγώ η αφελής, με τον καμένο εγκέφαλο και το χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, αναρωτιέμαι το εξής:
Ποιος θα ενορχήστρωνε μια τόσο πλήρη υπεράσπιση της κυρίας Δημουλίδου εκτός ίσως από την … ίδια; Σας πρόδωσε η ματαιοδοξία, η τσατίλα και το συντακτικό σας αγαπητή «Αγάπη», που ως ανώνυμη, μας είπατε όσα δεν τολμήσατε ως επώνυμη.
Κι αν πάλι κάνω λάθος… ε, συγχωρήστε με, έχω το ακαταλόγιστο ως «χαζή»! Και τόσο που σκέφτηκα, πολύ είναι, δεν νομίζετε;;;
37 Αγάπη // 30 Μαΐου, 2011 στις 03:53
Αγαπητή Maxim με το πτυχίο μου από τη Φιλοσοφική Σχολή κλπ κλπ
Θα σας πρότεινα να γράψετε αστυνομικό μυθιστόρημα διότι η φαντασία σας καλπάζει και η αστυνομική λογοτεχνία θα προσθέσει ένα εκλεκτό μέλος στην αυλή της. Είμαι αναγνώστρια της συγγραφέως και το ύφος και το συντακτικό της μου ταιριάζουν απόλυτα αν και λιγάκι του λιμανιού καθότι Πειραιώτισσα. Βλέπετε δεν έχω τα δικά σας πτυχία αν και κάτι έχω κι εγώ.
Το όνομα μου είναι Αγάπη και εργάζομαι χρόνια ας πούμε σε οικογενειακό βιβλιοπωλείο και επομένως έχω την ευκαιρία να διαβάζω όποιον συγγραφέα θέλω και δεν είναι λίγοι. Προσωπικά δεν είχα την τύχη να γνωρίσω την κυρία Δημουλίδου αν και της προτείναμε παλαιότερα να κάνει παρουσίαση στο βιβλιοπωλείο μας όμως αρνήθηκε .Στην αρχή ενοχλήθηκα το θεώρησα σνομπισμό όμως έμαθα ότι γενικά δεν κάνει παρουσιάσεις, δεν ξέρω τον λόγο. Αν προσέξετε τις ημερομηνίες η τελευταία φορά που σχολίασε εδώ μέσα ήταν στις 14 Νοεμβρίου του 2010 . Από τότε έχουν περάσει πάνω από έξι μήνες και προφανώς δεν ξανασχολήθηκε. Και καλά έκανε. Η εμπάθεια είναι κακός σύμβουλος και μπορεί το άσπρο να το κάνει μαύρο. Εγώ όμως παρατήρησα κάτι άλλο που αφορά εσάς. Στο πρώτο σας σχόλιο παρουσιάζεστε επιθετικά, μετά γίνεστε ευγενική έως και μελιστάλακτη και μετά πάλι επιθετική και στο τέλος γίνεστε και ντεντέκτιβ και είναι σαν να έχουν γραφτεί τα σχόλια από δύο διαφορετικά πρόσωπα. Μου έκανε εντύπωση γιατί είναι σαν να ταλαντεύεστε μεταξύ θαυμασμού και εμπάθειας. Μπερδεμένη σας βρίσκω
Όσο αφορά τώρα το βιβλίο της και τα σχόλια σας
Η νοσοκόμα έχει μορφή ψυχοπάθειας αν θυμάμαι καλά γιατί πάνε και χρόνια που το διάβασα. Μια τρελή μπορεί να κάνει οτιδήποτε. Ο λόγος που ο φαντάρος δεν την ξέχασε ήταν γιατί ήταν κάτι πρωτόγνωρο για αυτόν. Μιλάμε για την δεκαετία του 60 και μια γυναίκα έτσι όπως του παρουσιάστηκε τον εντυπωσίασε. Από την άλλη οι ανώμαλοι είναι πολλοί στην Ελλάδα και τα βίτσια ακόμη πιο περίεργα. Αργότερα όλα αυτά διαμορφώνουν και την προσωπικότητα του δολοφόνου. Όλα μπορούν να συμβούν . Αν ένα συγγραφέας είχε γράψει μυθιστόρημα που αφορούσε για την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στους δίδυμους πύργους πριν φυσικά συμβεί θα τον αποκαλούσατε θεότρελο. Κι όμως συνέβη. Θεωρώ ότι είναι πρωτότυπο βιβλίο όμως εκείνο που μου άρεσε ήταν οι περιγραφές μιας εποχής που δεν την πρόλαβα, οι κριτικές ήταν καλές και συνεχίζει να πουλάει ακόμη, τουλάχιστον εμείς το παραγγέλλουμε συνεχώς κι ας είμαστε συνοικιακό βιβλιοπωλείο. Δεν ξέρω τι έγινε ξαφνικά και εμφανιστήκαν υπερασπιστές της. σα να έπεσε σύρμα Γεγονός είναι ένα. Ο κόσμος την αγαπαει την αγοράζει και σας το λέω από πείρας. Μην λοιπόν συνεχίζετε το ανόητο αυτό παιχνίδι εντυπώσεων και μη σπέρνετε τον θυμό σας τόσο απλόχερα γιατί η δική σας εικόνα βαραίνει και όχι της Δημουλίδου.
Δεν θα πω τίποτε άλλο . Με κούρασε η τόση λάσπη, νυστάζω, δουλεύω το πρωί και θέλω να ξαποστάσω
Να έχετε την Αγάπη μου..
38 Βάνα // 30 Μαΐου, 2011 στις 07:58
Κίναιδοι και άλκιμοι, αδοίον πίλος εγενόμεθα…….Όλεθρος. Ε, ρε κάτι ζόρια που τραβάμε…..Τί να πώ! Αφήστε με κι έχω να κάνω όσπριο…
39 maxin // 30 Μαΐου, 2011 στις 09:39
Αγαπητή Αγάπη,
ευγενική ήμουν σε όλα μου τα σχόλια, με κάποια δόση ειρωνείας βέβαια, βλέπετε είναι το όπλο όσων υπολείπονται σε ευφυΐα και χιούμορ, μελιστάλαχτη όμως δεν υπήρξα ποτέ και σίγουρα δεν ταλαντεύομαι μεταξύ θαυμασμού και εμπάθειας για την κυρία Δημουλίδου.
Αν όμως θέλετε να κάνουμε συγκρίσεις, πολύ ευχαρίστως: Το δικό σας τελευταίο σχόλιο μοιάζει να γράφτηκε από τελείως διαφορετικό άτομο, εξαιρουμένου πάντα του συντακτικού, αφού δεν χρησιμοποιήσατε ούτε έναν υβριστικό χαρακτηρισμό και ειλικρινά απορώ γιατί… Μήπως αντιληφθήκατε πως ό,τι είπατε περί συκοφαντίας και δυσφήμισης μπορεί κάλλιστα να ισχύσει όχι μόνο υπέρ της κυρίας Δημουλίδου, αλλά και vice versa; Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός πως αφήσατε τις «κορώνες» εντυπωσιασμού και κατεβάσατε τους τόνους. Σας γύρισε μπούμερανγκ η πρώτη αψυχολόγητη αντίδρασή σας και τώρα δεν ξέρετε πώς να τα μαζέψετε. Παιχνίδι εντυπωσιασμού ξεκινήσατε εσείς, αλλά δεν πήρατε υπόψη πως δεν μπορείτε να λέτε ό,τι σας κατέβει ούτε να βρίζετε όποιον δεν συμφωνεί μαζί σας, χωρίς συνέπειες. Ναι, θυμώνω όταν με υποτιμούν και με βρίζουν, επειδή τόλμησα να πω τη γνώμη μου. Θα μπορούσα να κρυφτώ κι εγώ πίσω πίσω από την ανωνυμία μου και να σας απαντήσω με τρόπο που θα τον καταλαβαίνατε ίσως πιο άμεσα, αλλά τι να κάνουμε; είναι θέμα παιδείας. Η παιδεία μου, όσο κι αν εσείς την υποτιμάτε, μου επιτρέπει αυτή τη στιγμή να είμαι σε θέση να απαντήσω, χωρίς να νιώθω πως γίνομαι γραφική.
Λέτε πως η δική μου εικόνα βαραίνει περισσότερο από αυτή της κυρίας Δημουλίδου. Κάνετε λάθος, αλλά κι αν είναι έτσι, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα. Όποιος επισκεφθεί τη σελίδα και διαβάσει τα σχόλιά μου, τα δικά σας και της κυρίας Δημουλίδου, θα βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του.
Κι αν σας κούρασε η τόση λάσπη όπως λέτε, σταματήστε να την πετάτε σε όποιον δεν το βουλώνει μπροστά σας. Από την τελευταία σας αυτή παρέμβαση, δεν πήρα ούτε μία απάντηση σε ό,τι σας ρώτησα κι αυτό λέει πολλά. Δεν καταλάβατε πως το θέμα το δικό μου δεν είχε να κάνει με την κυρία Δημουλίδου ως συγγραφέα, αλλά με τη συμπεριφορά της όπως και με τη δική σας απέναντι σε ανθρώπους που τόλμησαν να εκφραστούν αρνητικά για το έργο της. Δεν μπορεί να οχυρώνεται πίσω από το «προχωρημένο» χιούμορ της και να απαξιώνει μερίδα του κοινού της, γιατί τελικά η δική της εικόνα είναι αυτή που βαραίνει. Κι αν σκεφτόταν πιο έξυπνα, θα έπρεπε να «μαζέψει» λίγο κάποιους υπερασπιστές της σαν κι εσάς που μόνο κακό κάνουν στη δημόσια εικόνα της.
Κλείνοντας, θα μου επιτρέψετε να επιμείνω στη θεωρία μου περί της ταυτότητάς σας και να προσθέσω πως χρησιμοποιείτε τις αγκύλες [....] με τον ίδιο λανθασμένο τρόπο όπως κι η κυρία Δημουλίδου. Δεν φαντάζομαι να κινδυνεύω να κατηγορηθώ είτε από εσάς είτε από εκείνη για δυσφήμιση, δεδομένου του θαυμασμού σας προς τη συγγραφέα και τη δική της εκτίμηση προς τους υπερασπιστές της.
Όσο μου απαντάτε, θα συνεχίσω να σας απαντώ κι εγώ. Είναι μια θαυμάσια εξάσκηση γραπτού λόγου και ποιος ξέρει… ίσως μέσα από τον διάλογό μας να μάθετε να εκφράζετε την άποψή σας όπως αρμόζει σε όντα που περπατούν όρθια, όπως είπε κι ο Λευτέρης πιο πάνω, αν κι η συμπάθειά σας για τους χιμπατζήδες και τις μπανάνες της κυρίας Δημουλίδου με κάνουν να αμφιβάλλω γι’ αυτό…
Α, και μην παίρνετε όρκο πως δεν ανήκω σε κάποιον κύκλο αστυνομικού μυθιστορήματος.
Αγαπητή Βάνα,
ελπίζω να τα καταφέρνετε καλύτερα στο ανακάτεμα των οσπρίων απ’ ό,τι στη σύνταξη των αρχαίων ελληνικών. Μεγάλος όλεθρος… όπως ακριβώς το είπατε!
40 Βάνα // 30 Μαΐου, 2011 στις 10:11
Το ό,τι δεν έχετε χιούμορ καθόλου, αυτό το είχαμε κατάλάβει. Είπα να ξαλαφρώσω λίγο την ατμόσφαιρα, αλλά απ’ ότι φαίνεται……καλά το λέγαν οι παλιοί και μή…..»της κακιάς ψωλής και τα μαλλιά της φταίνε». Καλό μου ανακάτεμα λοπόν στα όσπρια μου κι αν θέλετε κερνάω….φασολάδα. Παραδοσιακή.
41 Βάνα // 30 Μαΐου, 2011 στις 10:26
Γράψτε μας αν θέλετε και τη ν σωστή σύνταξη κυρία μου να τη δείξουμε σε κάποιον καθηγητή Πανεπιστημίου που μας βοήθησε για να του δείξουμε πόσο άχρηστος είναι και πόσα παιδιά έχει πάρει στο λαιμό του 30 χρ που διδάσκει. Θα με υποχρεώσετε, αλλά απάντηση δε θα πάρετε. Θα μείνω στα παιδάκια μου και στα σκυλάκια μου που συνενοούμε καλύτερα….Ευχαριστώ, καλό καλοκαίρι και με αγαπάω. Έστω κι αμόρφωτη…..<3
42 maxin // 30 Μαΐου, 2011 στις 11:39
Αγαπητή Βάνα,
το σωστό θα ήταν «αιδοίου» κι όχι «αιδοίον» γενική δηλαδή κι όχι αιτιατική, κι αν σας βοήθησε κάποιος καθηγητής πανεπιστημίου, είμαι βέβαιη πως σας το είπε σωστά και μάλλον το λάθος το κάνατε εσείς κατά την αντιγραφή ή την πληκτρολόγηση.
Το σχόλιό μου, περί ανακάτεμα οσπρίων και συντακτικού, δεν θα γινόταν, αν δεν είχατε φανεί τόσο αγενής με την πρώτη σας παρατήρηση περί πτυχίων και του μέρους που οφείλουμε να τα βάλουμε. Αλλά είπαμε… εσείς έχετε αίσθηση του χιούμορ! Γνωρίζω πολλούς μορφωμένους ανθρώπους που έχουν τελειώσει μόνο το λύκειο και τους σέβομαι για την καλλιέργειά τους και τον τρόπο που εκφράζουν τη γνώμη τους, ιδιαίτερα όταν αυτή δεν συμφωνεί με τη δική μου. Αυτά, προς αποφυγή παρεξήγησης σχετικά με μόρφωση και πτυχία.
43 maxin // 30 Μαΐου, 2011 στις 11:54
«Περί ανακατέματος», για να διορθώσω και το δικό μου λάθος…
44 Ραχήλ Σαλομόν // 4 Ιουνίου, 2011 στις 17:38
Αγαπητή Αγάπη,
Ασφάλως και κάθε άλλο παρά αγάπη «μου» είστε -και βρίσκω το γλωσσοπαίγνιο από ανέμπνευστο έως ατυχές. Να γνωρίζετε πως η ειρωνεία (την οποία επιδιώκετε, αλλά δε σας βγαίνει) είναι αποτέλεσμα οξυδέρκειας και παιδείας -άρα, εξαιρετικά δύσκολη. Η ευγένεια, από την άλλη πλευρά, είναι ευκολότερη στη διατύπωση και σας τη συνιστώ. Το δε σχόλιο περί της εβραϊκής μου καταγωγής εξυπακούεται πως δε θα το σχολιάσω. Ούτε καν στην κ. Δημουλίδου δεν αξίζουν τέτοιας ποιότητας (τέτοιων ηθικών και πολιτικών δεσμεύσεων)αναγνώστες. Η απώθηση του διαλόγου και των προϋποθέσεων του δεν είναι, νομίζω, παρά άμυνα απέναντι στην αυτοεπαληθευόμενη μειονεξία σας. Εξού και είναι αναγκαία η διακοπή της συνομιλίας.
Σας χαιρετώ,
Ρ.Σ.
45 Valkyria // 26 Ιουνίου, 2011 στις 14:36
Πολλή φαιά ουσία ξοδεύετε για μια συγγραφέα βιβλίων κατηγοριας «βιβλία για όταν σκυλοβαριέμαι σε ταξιδι με το πλοίο» Μην προσπαθείτε να νουθετήσετε κάποιους αδαείς.Δυστυχώς οι άνθρωποι που δεν έχουν παιδεία και καλλιέργεια δε μπορούν να ξέρουν τι υπάρχει πάνω από αυτούς.. Προσωπικά πιστεύω ότι κάτι καλό τους κάνει ακόμα και το διάβασμα αυτών των β ιβλίων γιατί προϋποθέτει ότι μια βόλτα σε βιβλιοπωλείο θα την κάνουν και ίσως κάποια στιγμή θα ρίξουν μια πλάγια ματιά σε μη ετυπωσιακού εξωφύλλου βιβλία..αυτά που δε θεωρούνται εμπορικά, που δε σου τα βάζουνε κατά στοιβες μπροστά στα μάτια σου ώστε να τα αγοράσεις όπως το skip στο σουπερ μαρκετ.Και όπως είχε πει κάποιος » στην περίπτωσή σας κυρία μου, ακόμα και το λογαριασμό της δεη να διαβάζατε, ΄καλό θα σας κάνει!» Εδώ θεωρούνται πρώτες μούρες οι αστρολόγες σε εκπομπές, τη Δημουλίδου δε θα θεωρούσαν θεα της λογοτεχνίας…!! Όσο για το επίπεδο της «συγγραφέως» τι να πω..σκυλιάζει για όποιον τολμήσει να κρίνει την αυθεντία της..έχει τόσα προσωπικά απωθημένα(με τους ανδρες, την ηλικια της,τη μορφωση της) και η ανισορροπίας της φαίνεται σε όλο της το μεγαλείο μόλις της πας λίγο κόντρα, ούτε επιχειρήματα δεν μπορεί να αναπτύξει..Προσωπικά τη λυπάμαι.. αλλά και μαγκιά της που έχει βρει τοσα πρόβατα που αγοράζουν τα βιβλία της.Τα πρόβατα δεν τα λυπάμαι.Θα τα σφάξει κάποιος αργά ή γρήγορα!. Και τέλος η γνωστή συμβουλή » Μη μαλώνεις ποτέ με έναν ηλίθιο λένε..πρέπει να κατέβεις στο επίπεδό του και θα σε νικήσει σίγουρα λόγο εμπειρίας! «
46 Pantoulina // 31 Ιουλίου, 2011 στις 23:23
οσα δεν φτανει η αλεπω τα κανει κρεμσταρια
τελικα ειμαστε χωρα προβατων με ποιμενα Valkyria
κατι ειναι κι αυτο
Μη μαλώνεις ποτέ με έναν ηλίθιο λένε..πρέπει να κατέβεις στο επίπεδό του και θα σε νικήσει σίγουρα λόγο εμπειρίας!
θα ακουσω την συμβουλη και δε θα τσακωθω μαζι μαζι σας
47 diavolakos tou leke // 7 Αυγούστου, 2011 στις 02:01
http://www.ladynews.gr/ln/viewarticle.asp?a=3312
Go on girl, we love you. You re the best leave the rest behind. Your mind is so high, they can΄t understand you , they are so jealous of you.
48 συλ // 18 Αυγούστου, 2011 στις 20:07
το γραψιμο της ειναι κοινοτυπο και επιφανειακο.δεν εχει βαθος δεν εχει αυτο το «κατι» που δημιουργεί συναισθήματα…
49 Στέλιος // 30 Αυγούστου, 2011 στις 13:24
Λυπάμαι την κα. ΧΡΥΣΗΙΔΑ που νιώθει υπερήφανη για το ότι έχει αναγνώστες όπως η «Αγάπη», που εδώ που τα λέμε μάλλον το ίδιο πρόσωπο μου φαίνονται και εμένα. Λατρεύω όμως τη φωτογραφία από το κινητό της στο οπισθόφυλλο του «Τα δάκρυα του θεού», αν και θα προτιμούσα να ήταν στον καθρέφτη κάποιας τουαλέτας και από πίσω να κρέμονται πετσέτες. Είναι πιο in για 16χρονα!
Για τη Βάνα τη να πω, οι αμόρφωτοι είναι αμέτρητοι σε αυτόν τον κόσμο. Σε όλη τους τη ζωή έχουν διαβάσει μόνο Cosmopolitan και ένα ή δύο βιβλία της Δημουλίδου, εννοείτε πως θαμπώθηκαν από την ποιότητα της γραφής των τελευταίων.
maxin! «Είναι μια θαυμάσια εξάσκηση γραπτού λόγου…» Μόνο και μόνο για αυτή τη φράση σας έχω συμπαθήσει αφάνταστα! Απαιτείται τεράστια υπομονή για να συμμετάσχει κανείς σε τέτοιο διάλογο!
50 diavolakos tou leke // 2 Σεπτεμβρίου, 2011 στις 02:07
ego pali giati exw tin entyposi, oti exoun mazeftei edo mesa oloi oi boggers pou einai apotiximenoi syggrafeis kai ta vivlia tous hymizoun giaourtakia sta rafia me imerominia lixeos? gi afto kai enoxlountai kai grafoun afta pou grafoun kai parousiazontai eidimones. afou re paidia mia pareoula eiste oloi taxa dianooumenon. grapste kanena vivliaraki pou den tha ginei giaourtaki kai ta xanaleme.
51 diavolakos tou leke // 2 Σεπτεμβρίου, 2011 στις 02:10
alithia syl ti einai sinesthima????mallon idea den exeis.
Σχολιάστε: