24 Αυγούστου, 2010 
Τον λένε Σεθ Γκοντιν, είναι συγγραφέας, μοιάζει με τον λιγότερο γοητευτικό αδερφό του Ζαν Λουκ Πικάρντ, και σε μια συνέντευξή του (εδώ) είπε το εξής:
«I’ve decided not to publish any more books in the traditional way. 12 for 12 and I’m done. I like the people, but I can’t abide the long wait, the filters, the big push at launch, the nudging to get people to go to a store they don’t usually visit to buy something they don’t usually buy, to get them to pay for an idea in a form that’s hard to spread … I really don’t think the process is worth the effort that it now takes to make it work. I can reach 10 or 50 times as many people electronically. No, it’s not ‘better’, but it’s different. So while I’m not sure what format my writing will take, I’m not planning on it being the 1907 version of hardcover publishing any longer.»
Το μπολντάρισμα το πρόσθεσα εγώ. Ως παραδοσιακός τύπος με χίλια οχτακόσα βιβλία στο σπίτι του δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα φτάσω κάποτες στο σημείο να συμφωνήσω. Φταίει μάλλον το ότι φέτος διάβασα για πρώτη φορά βιβλίο στο Kindle app του iPad. Και κατάλαβα.
Tags: 
5 Σχόλια μέχρι τώρα
1 kristina // 25 Αυγούστου, 2010 στις 15:25
Αυτός ο κυριούλης μπορεί και να’χει και δίκιο,δεν αντιλέγω,αλλά προσωπικά το βιβλίο δεν το αλλάζω για κανένα γκατζετάκι όσο προχώ και αν είναι. Αυτή η αίσθηση όταν πιάνω το βιβλίο στα χέρια μου,η μυρωδιά του και το γύρισμα των σελίδων είναι αναντικατάστατη.Και να πω και κάτι?η αποτύπωση του λόγου σε χαρτί ήταν πρωτοποριακή κι όχι το kindle.Και τα βιβλια μου έχει το καθένα την θέση του στην βιβλιοθήκη μου,ενώ σ’ένα ψηφιακό μέσο τι θέση έχει??είναι απλά ένα άλλο ένα folder σ’ένα desktop….αυτή είναι η ταπεινή μου γνώμη…Χριστίνα
2 VAG // 25 Αυγούστου, 2010 στις 15:33
Είναι ακριβώς το ίδιο που συνέβη με τα βινύλια ή τα cds και τα mp3…
Αλλά… όλα αλλάζουν!
Πιθανότατα και οι άμαξες είχαν τη χάρη τους κάποτε, αλλά τελικά στο Hyundai καταλήξαμε. Καλώς ή κακώς…
3 teo // 25 Αυγούστου, 2010 στις 22:47
Από τη μία λέω ευτυχώς γιατί κουράστηκα να σηκώνω τα βιβλία με τόσες μετακομίσεις και γιατί σίγουρα θα είναι πιο εύκολο να έχεις όλα τα βιβλία μαζί σου και να αναζητάς εκείνο το μικρό κομματάκι που ήσουν σίγουρος ότι κάπου το διάβασες.
Από την άλλη…είναι άλλη αίσθηση να μπαίνεις στο βιβλίοπωλείο και να χαζεύεις, να ανοίγεις τα βιβλία για να κρυφοκοιτάξεις…η αίσθηση της αφής…το σπάνιο βιβλίο που μπορεί να έχεις και να καμαρώνεις γι’ αυτό…
4 Ο βιβλιοσκώληκας // 28 Αυγούστου, 2010 στις 18:50
@kristina Αν και συμμερίζομαι απόλυτα την αγάπη για τα βιβλία ως αντικείμενα, ωστόσο πιστεύω ότι η αντίρρησή σου (και οι επιφυλάξεις οι δικές μου και, λίγο πολύ, όσων διαβάζουν αυτό εδώ το blog και αγαπάνε τα βιβλία) έχουν να κάνουν περισσότερο με το προσωπικό μας κόλλημα με κάτι γνώριμο, παρά με μια αντικειμενική γνώμη βασισμένη σε αλήθειες.
< η αποτύπωση του λόγου σε χαρτί ήταν πρωτοποριακή κι όχι το kindle>
Αυτό είναι απλά λάθος. Και τα δύο είναι πρωτοποριακά για την εποχή τους, όπως ήταν η αποτύπωση της γλώσσας σε πέτρινες πλάκες ή σε παπύρους με το χέρι κάποτε.
5 kristina // 31 Αυγούστου, 2010 στις 12:23
bookworm, έχεις απόλυτο δίκιο στο ότι είναι προσωπικό κόλλημα και δεν υπάρχει αντικειμενικότητα.Από την άλλη όμως δεν είναι λίγο τραβηγμένο να λέμε ότι το βιβλίο πέθανε ζήτω το kindle??τώρα θα μου πεις και η βιντεοκασέτα καταργήθηκε και ήρθε το dvd.Δεν είναι όμως το ίδιο με το βιβλίο…όχι τίποτα άλλο τσάμπα ζαχαρώνω τις βιβλιοθήκες που ποστάρει το σπιτόσκυλο??
Σχολιάστε: