Κριτικές, Συνεντεύξεις, Λινξ & Άλλα

Το βιβλίο του μήνα είναι "Η Αλήθεια για την Υπόθεση Χάρρυ Κέμπερτ" του Ελβετού Ζοέλ Ντικέρ, και για όσους χρειάζονται περισσότερες πληροφορίες και γνώμες γι' αυτό και το συγγραφέα του, εδώ είμαστε:

Η Γκάμπι Γουντ του Telegraph γράφει την ιστορία της "ανακάλυψης" του βιβλίου, και μιλά και με το συγγραφέα.

I first heard of The Truth About the Harry Quebert Affair at the Frankfurt Book Fair. It is rare, these days, for a single book to generate widespread whispers of excitement. But in October 2012, “the French novel with the long title” was genuinely the talk of the town. 

Η ίδια περιγράφει την πλοκή ως εξής:

It’s like Twin Peaks meets Atonement meets In Cold Blood, with a bromance between literary jocks and some suspected paedophilia thrown in.

Ο Σαμ Ληθ του Guardian δεν κατάλαβε από πού προκύπτουν οι συγκρίσεις με Ροθ και Μπέλοου που διάβασε σε άλλες κριτικές (τις ψάχνουμε):

So many critics seem to have been knocked on their behinds by Dicker's novel that I can't be sure I'm not missing something in filing what you might call a minority report. They see a masterpiece; I see a completely ordinary, amiably cartoonish and well aerated page-turner that does nothing interesting in literary terms at all.

Ούτε ο Ρίτσαρντ Λίπεζ στη Washington Post δεν διαγιγνώσκει λογοτεχνικές αρετές. Ή και πολλές άλλες, εδώ που τα λέμε.

As maladroit as this novel is in so many ways, it churns along at such a good clip and is rendered with such high emotion and apparent deep conviction that it’s easy to see why it was a bestseller in Europe.

Μεταξύ άλλων σατιρίζει την επιλογή των απίθανων ονομάτων από το συγγραφέα, ιδιαίτερα του μαύρου αστυνομικού Πέρι Γκαχάλογουντ. Βεβαίως, όποιος διάβασε τις ευχαριστίες στο τέλος του βιβλίου έμαθε ότι ο Γκαχάλογουντ είναι αληθινό όνομα πραγματικού ανθρώπου, και δη αστυνομικού. Αλλά τέλος πάντων.

Εν τω μεταξύ, ο Ντάνιελ Χαν του Independent το βρήκε καλοφτιαγμένο και απολαυστικό.

It’s all well-crafted and highly enjoyable. Joël Dicker’s debut novel may not be ground-breaking stuff, but once you’re inside it’s pretty hard to resist all the same.

Και η Τσέλσι Κέιν των New York Times είχε πολύ καλά λόγια να πει:

Dicker spins a playful, page-­turning whodunit, dense with suspects, multiple timelines, contradicting stories, past sins, town secrets, personal entanglements and an array of colorful (suspiciously behaving) locals, including a disfigured chauffeur, a lovelorn cop and a depressed, motorcycle-riding minister.

Τη χειρότερη (δηλαδή: την πιο αρνητική) κριτική από όλες τη βρήκαμε στο Entertainment Weekly (!) το οποίο περιέχει αυτό το απολαυστικό απόσπασμα:

Α really, truly, wonderfully bad book filled with more than 600 pages of purple prose and nonsense twists, of dialogue ripped straight out of a Roy Lichtenstein thought balloon.

(καταπληκτικό;)

Εδώ, το Twitter του Ντικέρ.

Εδώ, το επίσημο site του.

brad2