Κριτικές, Βίντεο & Λινξ Για Την "Καρδερίνα"

Το βιβλίο που διαβάζουμε αυτό τον μήνα ήταν ένα σημαντικό εκδοτικό γεγονός στον αγγλόφωνο κόσμο μερικούς μήνες πριν, και σήκωσε θύελλα συζητήσεων και αντιδράσεων, θετικών και αρνητικών. Παρακάτω, μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα λινξ για την "Καρδερίνα" και μαζί τρεις -σπάνιες- συνεντεύξεις της ίδιας της Ντόνα Ταρτ.

DonnaTartt_SMALL

Στους New York Times η κριτικός Μιτσίκο Κακουτάνι έμεινε πολύ ευχαριστημένη.

Ms. Tartt has made Fabritius’s bird the MacGuffin at the center of her glorious, Dickensian novel, a novel that pulls together all her remarkable storytelling talents into a rapturous, symphonic whole and reminds the reader of the immersive, stay-up-all-night pleasures of reading.

Στην ίδια εφημερίδα έγραψε κριτική και ο Στίβεν Κινγκ. Κι αυτή εξαιρετικά θετική.

“The Goldfinch” is a rarity that comes along perhaps half a dozen times per decade, a smartly written literary novel that connects with the heart as well as the mind. I read it with that mixture of terror and excitement I feel watching a pitcher carry a no-hitter into the late innings. You keep waiting for the wheels to fall off, but in the case of “The Goldfinch,” they never do.

Στο Los Angeles Review of Books η κριτική προσέγγιση τοποθετεί την "Καρδερίνα" δίπλα στα προηγούμενα βιβλία της Ταρτ, και ειδικά στη "Μυστική Ιστορία", το πρώτο της.

You could consider The Goldfinch to be the more overt spiritual successor to The Secret History that fans wanted The Little Friend to be. Both novels are permeated by the same mordant ghosts, the same unfulfilled longings.

Ταυτόχρονα, όμως, υπήρξαν και φωνές που υποστήριξαν ότι η "Καρδερίνα" δεν είναι ένα πολύ σημαντικό βιβλίο. Οι αντιρρήσεις συνοψίζονται ωραία σ' αυτό το άρθρο του Vanity Fair. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν και την άποψη του κριτικού του New Yorker που υποστηρίζει ότι το βιβλίο είναι "παιδική λογοτεχνία".

“Its tone, language, and story belong in children’s literature,” wrote critic James Wood, in The New Yorker. He found a book stuffed with relentless, far-fetched plotting; cloying stock characters; and an overwrought message tacked on at the end as a plea for seriousness.

Θα έχουμε πολλά να πούμε για το θέμα στη συζήτηση για το βιβλίο, υποθέτω.

Αλλά τι λέει η ίδια η Ταρτ;

Εδώ μια συνέντευξη στο CBS, κατά τη διάρκεια της οποίας επισκέπτεται και την γκαλερί που φιλοξενεί τον ομώνυμο πίνακα, την "Καρδερίνα" του Φαμπρίσιους.

 

Εδώ, στο BBC (διαβάζει και ένα μικρό απόσπασμα):

 

Τέλος, μια ημίωρη συζήτηση στο βιβλιοπωλείο Waterstones. Ξεκινά με ανάγνωση ενός αποσπάσματος: