As Doc approached Downtown L.A., the smog grew thicker, till he couldn’t see to the end of the block. Everybody had their headlights on, and he recalled that somewhere behind him, back at the beach, it was still another classic day of California sunshine. Being on the way to visit Adrian Prussia, he`d decided not to smoke much, so he was at a loss to account for the sudden appearance, rising ahead, of a dark metallic gray promontory about the size of the Rock of Gibraltar. Traffic crept along, nobody else seemed to see it. He thought about Sortilege’s sunken continent, returning, surfacing this way in the lost heart of L.A., and wondered who’d notice it if it did. People in this town saw only what they’d all agreed to see, they believed what was on the tube or in the morning papers half of them read while they were driving to work on the freeway, and it was all their dream about being wised up, about the truth setting them free. What good would Lemuria do them? Especially when it turned out to be a place they’d been exiled from too long ago to remember.
AP Finance was tucked somewhere between South Central and the vestigial river, hometown of Indians and bindlestiffs and miscellaneous drinkers of Midnight Special, up a wasted set of what looked like empty streets, among pieces of old railroad track brickwalled from view, curving away through the weeds. Cut in front and across the street, Doc noted half a dozen or so young men, not loitering or doing substances but poised and tonic, as if waiting for some standing order to take effect. As if there was this one thing they were there to do, one specialized act, and nothing else mattered, because the rest would be taken care of by God, fate, karma, others.
Inside, the woman at the front counter gave Doc the impression of having been badly treated in some divorce settlement. Too much
makeup, hair styled by somebody who was trying to give up smoking, a minidress she had no more idea of how to carry than a starlet did a Victorian gown. He wanted to say, “Are you okay?” but asked to see Adrian instead.
Εκπληκτικό: Ολόκληρη η ταινία γραμμένη στα παλιά Αγγλικά. Δες εδώ σχολιασμό σχετικά με το αν η μετάφραση του «Dude» σε «Knave» ήταν πετυχημένη και άλλα ξεκαρδιστικά.
THE KNAVE: Thou err’st; no man calls me Lebowski. Yet thou art man; neither spirit damned nor wandering shadow, thou art solid flesh, man of woman born. Hear rightly, man!–for thou hast got the wrong man. I am the Knave, man; Knave in nature as in name.
To γνωστό και πολύ πετυχημένο graphic novel του Απόστολου Δοξιάδη και το Χρήστου Παπαδημητρίου για τη ζωή και το έργο του Μπέρτραντ Ράσελ κυκλοφόρησε στο Amazon στα Αγγλικά
-και πηγαίνει ήδη καταπληκτικά στις πωλήσεις, ενώ και οι κριτικές του είναι πολύ καλές. Δες blurbs:
“This is an extraordinary graphic novel, wildly ambitious in daring to put into words and drawings the life and thought of one of the great philosophers of the last century, Bertrand Russell…A rare intellectual and artistic achievement, which will, I am sure, lead its readers to explore realms of knowledge they thought were forbidden to them.”—Howard Zinn
“This magnificent book is about ideas, passions, madness, and the fierce struggle between well-defined principle and the larger good.”—Barry Mazur, Gerhard Gade University Professor at Harvard University, and author of Imagining Numbers (Particularly the Square Root of Minus Fifteen)
“Logicomix is witty, engaging, stylish, visually stunning, and full of surprising sound effects, a masterpiece in a genre for which there is as yet no name.”—Michael Harris, professor of mathematics at Université Paris 7 and member of the Institut Universitaire de France
Αν γράφεις στα αγγλικά ή μεταφράζεις, η «έξυπνη» μηχανή αναζήτησης μπορεί να σου χρησιμεύσει με διάφορους τρόπους, για να εντοπίζεις συνώνυμα, να βρίσκεις ομοιοκαταληξίες, και διάφορα άλλα ωραία κόλπα. Διάβασε λεπτομέρειες εδώ.
Πριν από λίγο καιρό είχαμε πει για τον τύπο που έγραψε το «Υπερηφάνεια και Προκατάληψη και Ζόμπι», χρησιμοποιώντας το 85% του βιβλίου της Τζέιν Όστεν και αλλάζοντας μόνο το υπόλοιπο, μετατρέποντάς το σε μια ιστορία για ζόμπι. Τώρα, επιστρέφει. Δες το τρέιλερ.
Στο όχι πολύ μακρινό μέλλον τα χειρόγραφα θα μοιάζουν με ιερογλυφικά στους ανθρώπους. Δεν μου μοιάζει καθόλου απίθανο -και δεν είναι και ιδιαίτερα κακό, εδώ που τα λέμε. Το υποστηρίζει μια κυρία εδώ.
Writer Kitty Burns Florey says the art of handwriting is declining so fast that ordinary, joined-up script may become as hard to read as a medieval manuscript.
«When your great-great-grandchildren find that letter of yours in the attic, they’ll have to take it to a specialist, an old guy at the library who would decipher the strange symbols for them,» says Ms Florey, author of the newly-published Script and Scribble: The Rise and Fall of Handwriting.
She argues that children – if not this generation then one soon to come – may grow up using only a crude form of printing for the rare occasions in life they need to communicate by pen.
Παρεμπιπτόντως, δυσκολεύομαι να θυμηθώ πότε έγραψα τελευταία φορά περισσότερες από δυο προτάσεις οπουδήποτε με το χέρι. Πρέπει να έχουν περάσει χρόνια.
Μια θαυμάσια συλλογή με 248 αυθεντικές ηχογραφήσεις -μερικές των ίδιων των ποιητών. Η εικόνα στα βίντεο έχει προκύψει από επεξεργασία των φωτογραφιών των ποιητών, ώστε να μοιάζουν σαν να απαγγέλουν. Είναι λίγο τρομακτικό. Να το «Κοράκι» του Έντγκαρ Άλαν Πόε (όχι, δεν διαβάζει ο ίδιος).
Σε πρώτη ανάγνωση μοιάζουν άλλα-αντί-άλλων, από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα. Αλλά σκέψου το λίγο: Το να διαλέγεις τα «καλύτερα βιβλία όλων των εποχών» είναι από μόνο του μια δύσκολη και μπελαλίδικη διαδικασία. Τί σημαίνει «καλύτερα», ας πούμε; Αυτά που διασκέδασες και απόλαυσες πιο πολύ; Αυτά που αναγνωρίζεις ως λογοτεχνικά επιτεύγματα αλλά σου έβγαλαν την Παναγία μέχρι να τα τελειώσεις; Είναι μπλέξιμο -κι ακόμα περισσότερο αν είσαι ο ίδιος συγγραφέας και η λίστα σου θα δημοσιευτεί κι έχεις ένα λογοτεχνικό τουπέ να καλλιεργήσεις. Δες ένα σωρό τέτοιες λίστες εδώ.
Δεν ξέρω αν έχεις πάρει χαμπάρι τι έχει γίνει με την ισοτιμία ευρώ – αγγλικής λίρας: Kοντεύει να φτάσει 1:1. Αυτό σημαίνει ότι πράγματα που ψωνίζουμε εμείς από την Αγγλία είναι πλέον 30-40% πιο φτηνά από ότι ήταν πριν από λίγους μήνες. Ανάμεσα σ’ αυτά, φυσικά, και τα βιβλία.
Αυτή η αλλαγή έκανε αίφνης το Αγγλικό Amazon φτηνότερο για τους Έλληνες καταναλωτές από το Αμερικάνικο, και παράλληλα υπογράμμισε ακόμα πιο έντονα ένα διαρκές και τεράστιο πρόβλημα: Τις τιμές των Ελληνικών βιβλίων. Οι αιτίες που κάνουν τα Ελληνικά βιβλία τόσο ακριβά είναι πολλές, βεβαίως. Το μεγεθος της αγοράς, η αξία των πρώτων υλών και της παραγωγής, το κόστος της διανομής, η ενιαία τιμή βιβλίου, όλα αυτά είναι πράγματα που επιβαρύνουν την κατάσταση. Αλλά το φαινόμενο είναι εξαιρετικά ανησυχητικό, είδικά στους καιρούς που περνάμε.
Μάζεψα ενδεικτικά οκτώ από τα βιβλία που ψώνισα από το Αγγλικό Amazon, τα οποία περιλαμβάνουν τρεις νέες κυκλοφορίες με σκληρό εξώφυλλο κατευθείαν απ’ το Top-10 των best seller, και πέντε ακόμα πολυσυζητημένους (για διάφορους λόγους) τίτλους. Το συνολικό κόστος: 80,40 ευρώ με την αποστολή. Από την άλλη, μάζεψα πέντε πρόσφατους δημοφιλείς τίτλους στα Ελληνικά. Κανένας τους δεν είναι με σκληρό εξώφυλλο, ενώ δεν συμπεριέλαβα κανένα τίτλο μαγειρικής (ένα από τα αγγλικά βιβλία που αγόρασα είναι βιβλίο μαγειρικής), που συνήθως στην Ελλάδα είναι ακόμη ακριβότεροι. Τα πέντε συγκεκριμένα βιβλία θα κοστίσουν στον αγοραστή 87,60 ευρώ αν τα παραγγείλει από το greekbooks.gr, που κάνει έκπτωση (το μάξιμουμ νόμιμο) 10% και δίνει και δωρεάν αποστολή. Κι άλλους τίτλους να διάλεγα, βεβαίως, το ίδιο θα ήταν. Τα Ελληνικά βιβλία κοστίζουν από 16-17 μέχρι 25 ευρώ στη συντριπτική τους πλειοψηφία, την ώρα που στο αγγλικό Amazon είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις καλή νέα έκδοση με περισσότερα από 10-12. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι άνθρωποι σαν εμένα που διαβάζουν άνετα αγγλικά δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο να αγοράσουν Ελληνικά βιβλία -με δεδομένο, μάλιστα, ότι η Ελληνική λογοτεχνία δεν παράγει τίποτα το εξαιρετικά ενδιαφέρον και απαραίτητο.
Κι αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα.
Θα ακολουθήσουν κι άλλα posts πάνω στο θέμα, καθώς τα παραδείγματα είναι πολλά και τα συμπεράσματα ποικίλα. Οι λύσεις είναι οι δυσεύρετες, δυστυχώς.
Πολύς κόσμος γκρινιάζει και παραπονιέται για το πόσο βλαβεροί για το γραπτό λόγο είναι οι νέοι τρόποι επικοινωνίας, το e-mail και (πολύ περισσότερο) τα SMS. Στη δικιά μας γλώσσα, που είναι στριφνή, δύστροπη και με λέξεις πολυσύλλαβες, οι εκπτώσεις που γίνονται είναι μικρές, στην ορθογραφία κυρίως και μερικές φορές στο συντακτικό, αλλά σε πιο ευέλικτες γλώσσες οι νεαροί μηνυματίες του δίνουν και καταλαβαίνει, αλλοιώνουν λέξεις, ανακαλύπτουν αρτικόλεξα, χρησιμοποιούν σημεία στίξης με τρόπο αλλοπρόσαλλο, αλλάζουν στ’ αληθεια τη γλώσσα.
31 Ιανουαρίου, 2010 
Σχόλια: 
Tags: 
