Bookworm.gr

Ο Guardian ζήτησε από διάσημους συγγραφείς να γράψουν μερικούς κανόνες που ακολουθούν για τη συγγραφή. Η ιδέα ξεκίνησε από τον Έλμερ Λέοναρντ, που έχει γράψει και σχετικό βιβλίο. Συγγραφείς όπως ο Ρόντι Ντόιλ, ο Τζόναθαν Φράντσεν και ο Νιλ Γκέιμαν δίνουν τις συμβουλές τους εδώ. Ο Ίαν Ράνκιν, η Τζόις Κάρολ Όουτς και άλλοι λένε τα δικά τους εδώ. Όπως καταλαβαίνεις, οι «συμβουλές» χρησιμεύουν περισσότερο για επίδειξη του εκάστοτε ταλέντου/εγώ παρά για πραγματική εφαρμογή.

Never use the words «suddenly» or «all hell broke loose». This rule doesn’t require an explanation. I have noticed that writers who use «suddenly» tend to exercise less control in the application of exclamation points.

Put it aside. Read it pretending you’ve never read it before. Show it to friends whose opinion you respect and who like the kind of thing that this is.

Unless you are writing something very avant-garde – all gnarled, snarled and «obscure» – be alert for possibilities of paragraphing.

H αναγνώστρια Σοφία μας έστειλε email που περιγράφει τη συμμετοχή της στο National Novel Writing Month, ένα πολύ ενδιαφέρον μηνιαίο event που ζητά απ’ τους συμμετέχοντες να γράψουν ένα μυθιστόρημα 50.000 λέξεων. Γράφει:

Mιας και είστε εξειδικευμένοι στο είδος ήθελα να σας ειδοποιήσω για Τα Πρωινά Μετά – ένα πείραμα γραφής που κάνω κάτω από την πρωτοβουλία National Novel Writing Month 09 (NaNoWriMo). Ελπίζω ότι δεν θα θεωρήσετε το e-mail spam.

Στόχος του NaNoWriMo είναι οι συμμετέχοντες να γράψουν ένα μυθιστόρημα 50.000 λέξεων από την 1η μέχρι την 30η Νοεμβρίου. Η λογική των διοργανωτών είναι ότι όλοι οι επίδοξοι συγγραφείς αγχώνονται τόσο με την τελειότητα και τις κατάλληλες λέξεις που τελικά δεν τελειώνουν ποτέ μια ιστορία. Το NaNoWriMo ενθαρρύνει τους συμμετέχοντες απλά να γράψουν χωρίς να σκέφτονται το τέλειο αποτέλεσμα έτσι ώστε να τελειώσουν την ιστορία τους. Νικητές είναι όλοι όσοι καταφέρουν να γράψουν 50.000 λέξεις.

Τα Πρωινά Μετά είναι η ιστορία μιας παρέας. 15 χρόνια πριν τρία αγόρια και ένα κορίτσι γνωρίστηκαν καπνίζοντας στο παρκάκι σε κάποια γειτονιά του Πειραιά – 15 χρόνια μετά επιστρέφουν για το γάμο του ενός. Όσο η ώρα του μυστηρίου πλησιάζει, τόσο η αδυσώπητη σκληρότητα που έχουν δείξει ο ένας στον άλλον στο παρελθόν βγαίνει στην επιφάνεια.

Τα Πρωινά Μετά γράφονται μέσα στο Νοέμβριο από την αφεντιά μου και δεν είναι και βέβαιο ότι θα τα καταφέρω να τα ολοκληρώσω. Το ενδιαφέρον είναι ότι δημοσιεύω αποσπάσματα στο blog μου και στην αντίστοιχη σελίδα στο facebook και μέσα από αυτά τα ‘μέρη’ – όπως επίσης και άλλες υπηρεσίες όπως twitter και friendfeed – έχω βοηθηθεί πάρα πολύ και από άποψη υποστήριξης και από άποψη ενθάρρυνσης. Ενώ δηλαδή η συγγραφή χαρακτηρίζεται ως μία πολύ μοναχική ασχολία φίλοι – γνωστοί και εντελώς άγνωστοι δείχνουν ενδιαφέρον, συζητάνε τους χαρακτήρες και τα μέρη για τα οποία γράφω και μου δίνουν πληροφορίες όταν τις χρειάζομαι ή φωτογραφίες από μέρη που αναφέρω. Οι συζητήσεις online γύρω από το πείραμα και την ιστορία μου είναι ανεκτίμητες και ίσως δείχνουν έναν εναλλακτικό τρόπο γραφής που μπορεί να βοηθήσει τον παραδοσιακά μοναχικό γραφιά.

Μιας και σας διαβάζω τακτικά σκέφτηκα ότι ίσως θα σας ενδιέφερε και η προσπάθεια αλλά και η διαδικασία.

Φιλικά

Σοφία Γκιούσου

Μερικές καλές συμβουλές

• Starting the story as close to the end as you can. This will assist you in the timing of the story.. and hopefully keeping the word count down by cutting out unnecessary back story.
• Ensuring your story has a point and not a collection of actions. Most readers are looking to be entertained, informed or enriched by a short story. Gift them a message or an experience rather than waste their time with ‘boring bits.’
• Including at last one character they can strongly identify with – either negatively or positively.

Διάβασε το θαυμάσιο άρθρο του κυρίου Εντ Παρκ στους New York Times για τα εντυπωσιακά πολυάριθμα ανύπαρκτα βιβλία που αναφέρονται στις πλοκές υπαρκτών βιβλίων, και δες και το εκπληκτικό blog του όπου τα συγκεντρώνει σε μια λίστα.

Αν γράφεις στα αγγλικά ή μεταφράζεις, η «έξυπνη» μηχανή αναζήτησης μπορεί να σου χρησιμεύσει με διάφορους τρόπους, για να εντοπίζεις συνώνυμα, να βρίσκεις ομοιοκαταληξίες, και διάφορα άλλα ωραία κόλπα. Διάβασε λεπτομέρειες εδώ.

Αν τα ebooks δεν ερεθίζουν τους οσφρητικούς σου αισθητήρες, ή αν ζεις μέσα σε βιβλιοθήκη όπως εγώ κι έχεις πάθει εξοικείωση του υποδοχέα και δεν μυρίζεις πια τα βιβλία, το άρωμα Smell of Books είναι για σένα. Φτιαγμένο ειδικά για να δώσει στο αγαπημένο σου e-book τη μυρωδιά του παλιού βιβλίου, το ψεκάζεις πάνω στο μηχάνημα, και χάνεσαι σε θύμησες και νοερές βιβλιοθήκες.

(μπορεί αυτό να ήταν Πρωταπριλιάτικο αστείο, αλλά αλλού φτιάχνουν αρώματα εμπνευσμένα από βιβλία)

via metafilter

Όπως ξέρεις, στο Google πέφτει πολύ σκανάρισμα. Αλλά δεν σκίζουν σελίδες, ούτε υπάρχουν σκλάβοι που σκανάρουν όλα τα βιβλία του κόσμου με το χέρι. Υπάρχει πολύ πιο hi-tech κόλπο.

Its trick is to project an infrared pattern onto the open page spread. This lets a pair of infrared cameras map the three-dimensional shape of the pages by detecting distortion to the pattern. This in turn allows the distortion of the text to be determined – and therefore the degree of correction needed to read it accurately.

New Scientist, via boing boing

Στο όχι πολύ μακρινό μέλλον τα χειρόγραφα θα μοιάζουν με ιερογλυφικά στους ανθρώπους. Δεν μου μοιάζει καθόλου απίθανο -και δεν είναι και ιδιαίτερα κακό, εδώ που τα λέμε. Το υποστηρίζει μια κυρία εδώ.

Writer Kitty Burns Florey says the art of handwriting is declining so fast that ordinary, joined-up script may become as hard to read as a medieval manuscript.

«When your great-great-grandchildren find that letter of yours in the attic, they’ll have to take it to a specialist, an old guy at the library who would decipher the strange symbols for them,» says Ms Florey, author of the newly-published Script and Scribble: The Rise and Fall of Handwriting.

She argues that children – if not this generation then one soon to come – may grow up using only a crude form of printing for the rare occasions in life they need to communicate by pen.

Παρεμπιπτόντως, δυσκολεύομαι να θυμηθώ πότε έγραψα τελευταία φορά περισσότερες από δυο προτάσεις οπουδήποτε με το χέρι. Πρέπει να έχουν περάσει χρόνια.

Left to my own devices, with no family, I’d start writing at seven p.m. and stop at four a.m. That is the way I used to write. I liked to get ahead of everybody. I’d think to myself, «I’m starting tomorrow’s workday, tonight!» Late nights are wonderfully tranquil. No phone calls, no interruptions. I like the feeling of knowing that nobody is trying to reach me.

Περισσότερα εδώ.