Bookworm.gr

Το «Χαμένο Σύμβολο» του Νταν Μπράουν είναι ένα εκτρωματικό σύγγραμα, ένα σκουπίδι, και μπορεί να είμαι γκρινιάρης και ψευτοδιανοούμενος, αλλά σπάνια κατακρίνω τόσο βάναυσα πράγματα. Εντάξει, όχι τόσο σπάνια. Εξηγώ τους λόγους της απέχθειάς μου εδώ (και στο Nitro που κυκλοφορεί, παρεμπιπτόντως).

Από την άλλη, τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς «Μιλένιουμ» του Στιγκ Λάρσον ήταν θαυμάσια. Το πρώτο είναι καλύτερο απ’ το δεύτερο, αλλά είναι αυτό ακριβώς που θες αν σου αρέσουν τα αστυνομικά. Διάβασε τα γιατί και τα πώς εδώ.

Η «Καλύβα» του Γουίλιαμ Γιανγκ ήταν κάτι το εκτρωματικό.
Το «Dead Until Dark» της Σαρλέν Χάρις ήταν κενό και ανόητο.
Το «Crazy for The Storm» του Νόρμαν Όλεσταντ και, κυρίως, το «Zeitoun» του Ντέιβ Έγκερς ήταν σπουδαίες αληθινές ιστορίες.

Πριν από λίγους μήνες σε είχα ρωτήσει ποιο είναι το πιο αστείο βιβλίο που έχεις διαβάσει. Μετά από απαντήσεις με email, σχόλια και tweets, και μετά από μπόλικη έρευνα, το αποτέλεσμα βγήκε. Μπορείς να το διαβάσεις στο Esquire που κυκλοφορεί -ή εδώ.

Μια λίστα ενδεικτική. Είπαμε, υποκειμενικά είναι αυτά τα πράγματα.

Ένα αφιέρωμα των New York Times -μπορείς να ψάξεις μερικά από τα (γυναικεία) καλοκαιρινά σου αναγνώσματα εκεί μέσα. Θα έχω κι άλλες προτάσεις, καθώς οι διακοπές πλησιάζουν.